Pierwsza Polska Przychodnia Internetowa
Łazarza, Olimpii Poniedziałek 17. Grudnia 2018r
Leki związane z chorobą
linki sponsorowane, reklamy
Nowe metody diagnostyki i leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca
Rak płuca zajmuje pierwsze miejsce pod względem zachorowalności i umieralności na nowotwory złośliwe na świecie, jak również w Polsce . W Polsce zachorowalność na raka płuca u mężczyzn umiejscawia się na 1 miejscu i na 2 u kobiet.
W dniach 5-7 października br.
odbyła się w Białymstoku międzynarodowa konferencja onkologiczna poświęcona postępowi w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca. Jej celem było zapoznanie środowiska polskich lekarzy z modyfikowanymi obecnie światowymi standardami leczenia, pod kątem ich wdrażania do krajowej praktyki onkologicznej.

A oto prezentacja ważniejszych wystąpień na KONFERENCJI:
POSTĘP W DIAGNOSTYCE RAKA PŁUCA

Rosnące znaczenie ultrasonografii we wczesnym rozpoznawaniu raka płuca
Choć pierwsze wewnątrzoskrzelowe badanie ultrasonograficzne wykonano zaledwie 11 lat temu, to technika ta odnotowuje stały postęp. Obecnie ultrasonografia wewnątrzoskrzelowa, zwana bronchoskopią pozwala na ogląd zmian w okolicy drzewa oskrzelowego. W uzyskaniu dokładnego obrazu pomaga elastyczny bronchoskop (bronchofiberoskop), zakończony zminiaturyzowaną głowicą ultrasonografu (o średnicy mniejszej od 3 mm). Dokładna penetracja drzewa oskrzelowego umożliwia ocenę zaawansowania zmian w obrębie narządów śródpiersia i naczyń krwionośnych. Na ekranie komputera, z którym sprzężony jest bronchoskop - uzyskuje się obraz okołooskrzelowych węzłów chłonnych z większą czułością niż w komputerowym badaniu tomograficznym. Technika umożliwia nakłucie zidentyfikowanej zmiany pod kontrolą ultrasonograficzną, pobranie próbki tkankowej i histologiczną weryfikację rozpoznania i stopnia zaawansowania procesu nowotworowego. Obecnie prowadzone są prace mające na celu uzyskanie 3-wymiarowego obrazu ultrasonograficznego.

Problemem jest ograniczona dostępność nowoczesnych metod diagnozy w krajowych ośrodkach medycznych. Są placówki, które są bardzo dobrze wyposażone w środki diagnostyczne, np. bronchoskopię, w jądrowy rezonans magnetyczny, tomografię komputerową. Jednak funkcjonuje również wiele źle wyposażonych ośrodków medycznych.

Na podstawie wypowiedzi prof. J. P. van Meerbeeck z University Hospital Rotterdaam w Holandii, który omówił przydatność nowoczesnych metody ultrasonografii we wczesnym rozpoznawaniu raka płuca oraz gospodarza Konferencji doc. dr hab. Jacka Niklińskiego.
Wykrywanie raka płuca przy pomocy markerów molekularnych
Onkolodzy nieustannie poszukują idealnych markerów (wskaźników) sygnalizujących obecność nowotworu w ustroju. Za markery uważa się takie substancje w organizmie, które towarzyszą aktywności biologicznej guza, ale nie powinny być wykrywalne u zdrowych osób. Dąży się zwłaszcza do wyodrębnienia markerów o mierzalnych cechach molekularnych, które umożliwiłyby wykrycie choroby w okresie bezobjawowym. Pozwoliłoby to na wcześniejsze rozpoznanie i skuteczniejszą terapię. Obecnie wyróżnia się kilka grup tzw. molekularnych markerów związanych z nowotworami płuca. Jedną z nich stanowią standardowe markery molekularne (Ca-125, Ca15-3, Ca-19, CEA, SCCA). Nową, obiecującą grupą markerów są produkty rozpadu specyficznego białka - keratyny, wytwarzane przez komórki raka niedrobnokomórkowego i uwalniane do krwi. Są to związki aminokwasów, tzw. polipeptydy, z których jeden oznaczony symbolem TPA jest identyfikowalną substancją, wytwarzaną przez komórki guza. Badania kliniczne wykazały, że ocena stężenia TPA może być pomocna w monitorowaniu przebiegu choroby, tj. reakcji organizmu chorego na leczenie, ocenie ryzyka wystąpienia wznowy czy regresji procesu. Nowym markerem molekularnym jest polipeptyd - Cyfra 21-1. Stężenie tego markera jest ściśle związane ze stężeniem TPA. Obecnie wcześniej i szybciej (w ciągu godzin, a nie dni, jak dotąd) można wykryć raka płuca przy pomocy markerów. Problem w tym, że wykrycie markera nie daje jeszcze jednoznacznej diagnozy.


Rak płuca Ostre rozgraniczenie cienia na zdjęciu nie dowodzi łagodności guza

LECZENIE CHIRURGICZNE NIEDROBNOKOMÓRKOWEGO RAKA PŁUCA
Obecnie uważa się, że usunięcie chirurgiczne guza płuca jest najskuteczniejszym sposobem leczenia chorych z niezaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca. Celem zabiegu operacyjnego jest całkowita resekcja (wycięcie) guza. Warunkiem operacji jest brak przerzutów do śródpiersiowych węzłów chłonnych. Możliwe jest również nietypowe usunięcie zmiany, z maksymalnym oszczędzeniem miąższu płucnego. Zastosowanie tego sposobu leczenia polega na usunięciu poszczególnych segmentów płuca objętego procesem nowotworowym i wykonaniu plastyki oskrzeli. Ta metoda jest jednak obarczona dużym odsetkiem miejscowych nawrotów choroby. Najbardziej radykalnym sposobem leczenia jest usunięcie tkanki płuca wraz z nacieczonymi organami. Niezmierne ważna w decyzji o zabiegu chirurgicznym jest ocena stanu zaawansowania nowotworu. Przedstawione zabiegi operacyjne można bowiem wykonać tylko u chorych w stopniach zaawansowania I, II i operacyjnym IIIA. Oznacza to, że przy obecnym poziomie wykrywalności notowanym w krajach o wysokim poziomie opieki medycznej można go zastosować nie częściej, niż u 25% pacjentów. (red. W Polsce około 10%)

Na podstawie wystąpienia dr P. van Schil z University Hospital of Antwerp w Edegem w Belgii, który zaprezentował światowe wytyczne dotyczące leczenia chirurgicznego niedrobnokomórkowego raka płuca.
POSTĘP W RADIOTERAPII RAKA PŁUCA
U chorych z rakiem niedrobnokomórkowym w III stopniu zaawansowania nowotworu zabieg chirurgiczny często nie może być wykonany, dlatego podejmuje się leczenie energią promienistą. Jednak przeżywalność w tej grupie chorych jest mała, 5-letnie przeżycie wynosi 3-10%. Ze względu na niewielką skuteczność tego sposobu leczenia poszukuje się nowych metod, które pozwoliłyby poprawić wyniki kliniczne radioterapii.
Na czym polega obecnie postęp w radioterapii?
Obecnie stosuje się w dobrze wyposażonych ośrodkach tzw. komputerowe planowanie terapii w 3 wymiarach. Pozwala to na zwiększenie całkowitej dawki promieniowania, przy niezmienionych objawach ubocznych. Tę metodę umożliwia postęp w technice dozowania energii promienistej, tj. aparatura ograniczająca napromieniowanie do konkretnej, zaplanowanej przestrzeni wewnątrz płuca. Jednym z nowych sposobów radioterapii jest również metoda polegająca na wykonywaniu kilkukrotnych naświetlań w ciągu dnia, przeprowadzanych w czasie kilkunastu kolejnych dni. Pozwala to na zwiększenie efektywności leczenia i ograniczenie działań niepożądanych.
Czy korzystne jest łączenie radioterapii i chemioterapii?
Sama radioterapia stosowana w leczeniu chorych na miejscowo zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca zmniejsza dolegliwości związane z chorobą, nie przedłuża jednak życia chorego. Doświadczenia kliniczne wykazują celowość kojarzenia radioterapii i chemioterapii w niektórych przypadkach niedrobnokomórkowego raka płuca. Wyniki ostatnio opublikowanych badań wykazały, że równoczesne zastosowanie chemio- i radioterapii jest korzystniejsze niż sekwencyjne (sekwencyjne – to najpierw jedna technika, a po jej zakończeniu druga). Chociaż trzeba też zauważyć, że równoczesna terapia wywołuje więcej działań niepożądanych.
Chemioterapia hamuje przerzuty, skojarzona z radioterapią zwiększa wyleczenia miejscowe.
Na podstawie wyników 3 spośród 7 dużych badań klinicznych wykazano przewagę samej chemioterapii (tzw. indukcyjnej) w hamowaniu przerzutów u osób z drobnokomórkowym rakiem płuca. Natomiast w metodzie skojarzonej - równoczesnej chemio- i radioterapii - na podstawie rezultatów 3 z 8 badań wykazano zwiększenie częstości wyleczeń miejscowych. Jedna i druga metoda doprowadziła do przedłużenia życia chorych. Wprowadzane ostatnio nowe leki chemioterapeutyczne, takie jak: taksoidy, gemcytabina, winorelbina i pochodne kamptotecyny, mogą okazać się skuteczniejsze w połączeniu z radioterapią od dotychczas stosowanych preparatów. Jednak na sprawdzenie tej tezy trzeba jeszcze poczekać.
Czy celowa jest radioterapia po usunięciu chirurgicznym guza?
Zastosowanie radioterapii w grupie chorych, u których wykonano radykalne wycięcie guza jest nadal dyskusyjne. Pomimo przeprowadzenia badań klinicznych u ponad 2000 chorych, nie wykazano korzyści z zastosowania radioterapii w tej grupie. Natomiast wskazaniem do podjęcia leczenia przy użyciu energii promienistej jest wystąpienie wznowy procesu nowotworowego, u chorych po zabiegu chirurgicznym.

Na podstawie wystąpienia prof. dr hab.med. J. Jassema z Kliniki Onkologii i Radioterapii Akademii Medycznej w Gdańsku.
POSTĘP W CHEMIOTERAPII RAKA PŁUCA

Chemioterapia pomaga we wczesnym okresie zaawansowania niedrobnokomórkowego raka płuca
Dotychczas uważano, że niedrobnokomórkowy rak płuca jest wysoce oporny na leczenie chemioterapeutykami. Jednak wyniki badań ostatnich 5 lat wykazały, że wdrażane do praktyki nowe leki pozwalają na skuteczniejsze, niż dotąd leczenie procesu nowotworowego. Dotyczy to zwłaszcza chorych z tzw. miejscowo zaawansowanym procesem nowotworowym (w stopniu IIIA.). Obecnie prowadzone są badania, których celem jest ocena skuteczności stosowania cisplatyny w kombinacji z docetakselem i paklitakselu z karboplatyną. Wydaje się już teraz, że zastosowanie uzupełniającego leczenia chemioterapeutycznego u chorych z miejscowo zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca pozwala na zwiększenie skuteczności leczenia.

Na podstawie wystąpienia N. van Zandwijk z Netherlands Cancer Institute w Amsterdamie, który przestawił stanowisko dotyczące zastosowania chemioterapeutyków u chorych we wczesnym okresie zaawansowania niedrobnokomórkowego raka płuca.
Taksoidy podnoszą skuteczność chemioterapii u chorych z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca.
W międzynarodowych badaniach 1220 chorych, u których rozpoznano zaawansowanego miejscowo niedrobnokomórkowego raka, wznowę lub rozsiew procesu nowotworowego stosowano porównawczo chemioterapię skojarzoną z udziałem taksoidów (docetaksel + cisplatyna lub docetaksel + karboplatyna) oraz bez ich udziału (winorelbina+cisplatyna). Po 2 latach obserwacji różnica w przeżywalności pomiędzy obiema grupami była istotna statystycznie, na korzyść zestawu z użyciem taksoidów. (odpowiednio 21% i 14%). Również objawy niepożądane częściej występowały wśród leczonych bez stosowania taksoidów, (np.częściej obserwowano u nich anemię, nudności i wymioty). Szczegółowe wyniki badań 20 wykazały, że zastosowanie chemioterapii przy użyciu docetakselu+cisplatyny wśród chorych z nieoperacyjnym, zaawansowanym miejscowo rakiem niedrobnokomórkowym jest skuteczniejsze niż zastosowanie docetakselu+karboplatyny lub winorelbiny+cisplatyny. Ten sposób leczenia jest bezpieczny i wywołuje mniej działań ubocznych niż terapia z użyciem winorelbiny+cisplatyny.

Na podstawie wypowiedzi prof. dr hab. med. R. Ramlau z Wielkopolskiego Centrum Chorób Płuc w Poznaniu.
Chemioterapia u chorych z zaawansowanym rakiem płuca, z przerzutami.
Decyzja o podjęciu chemioterapii u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca, u których wykazano obecność odległych przerzutów zależy od kondycji fizycznej chorych. U chorych w dobrym stanie fizycznym można zastosować wielolekową chemioterapię z użyciem cisplatyny, która wpływa na wydłużenie życia chorych, zapobiega wystąpieniu lub ogranicza objawy wywoływane przez guza, poprawia jakość życia. Wyniki niedawno przeprowadzonych badań wykazały skuteczność nowych chemioterapeutyków, takich jak docetaksel, paklitaksel oraz vinorebliny i gemcytabiny. Obecnie prowadzone są badania, które mają określić skuteczność chemioterapii bez zastosowania pochodnych platyny. Już obecnie docetaksel został uznany za lek cytostatyczny polecany do leczenia 2 rzutu, u chorych na zaawansowaną postać niedrobnokomórkowego raka płuca.

Na podstawie wypowiedzi prof. Christiana Manegold z Uniwersytetu w Heidelbergu w Niemczech (prezydenta Grupy Badań nad Rakiem Płuca European Organization for Research and Treeatment of Cancer)
Chemioterapia uzupełniająca po zabiegu chirurgicznym?
Brak badań przesiewowych powoduje, że chorzy na raka płuca o wyższym stopniu zaawansowania stanowią znaczną część pacjentów. Jedynym skutecznym sposobem leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca jest zabieg operacyjny, chociaż odległe wyniki leczenia chirurgicznego nadal nie są zadowalające. Toteż podjęto obecnie badanie skuteczności chemioterapii u 840 chorych z całego świata (w stadium choroby od IB - do IIIA), u których przeprowadzono radykalny zabieg chirurgiczny, tj. resekcję guza. Na wyniki badań trzeba jeszcze jednak poczekać.

Na podstawie wypowiedzi prof. R Ramlau z Wielkopolskiego Centrum Chorób Płuc i Gruźlicy w Poznaniu
Znaczenie biologii molekularnej w przypadku raka płuca
Udokumentowano, ze wśród kilku czynników sprzyjających powstaniu raka płuca największym zagrożeniem jest nikotynizm. Palenie papierosów sprzyja powstawaniu błędów w ludzkim genomie, skutkiem czego jest aktywacja genów odpowiedzialnych za rozwój nowotworu. Biologia molekularna pozwoliła na wyodrębnienie wielu genów ściśle związanych z patogenezą drobno- i niedrobnokomórkowego raka płuca. Część badaczy uważa, że ważną rolę w karcynogenezie odgrywa upośledzenie fizjologicznych „narzędzi” naprawczych, zapewniających stabilność budowy chromosomów. Celem dalszych badań jest dokładne poznanie mechanizmu rozwoju choroby i opracowanie skutecznego sposobu leczenia nowotworu.

Na podstawie wypowiedzi dr F.J. Kaye z National Cancer Insitute i National Naval Medical Center w Bethesdzie w USA przedstawił molekularne podstawy wiedzy na temat raka płuca.
.
Omówienie relacji Medycznej Agencji Informacyjnej - oprac. red Edward Ozga Michalski
linki sponsorowane, reklamy
Przychodnia.pl, jest nazwą zastrzeżoną (C) 1999. Informacje zawarte na naszych stronach WWW mają charakter dydaktyczno - poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do zaniechania kontaktu z lekarzami w celu badania, leczenia czy konsultacji. Jakkolwiek zespół redakcyjny dokłada wszelkich starań, aby informacje tu zawarte były rzetelne i pochodziły z wiarygodnych źródeł, nie ponosi żadnej odpowiedzialności za ich stosowanie w praktyce.