Przychodnia.pl
Czwartek 24. Sierpnia 2017r
Bartłomieja, Jerzego
linki sponsorowane, reklamy

Depresja psychotyczna

(...) jak najdosłowniej umierałem i zmartwychwstawałem kilkakrotnie; jak mówiłem głosami różnych ludzi, jak dwa razy zaniemówiłem, jak bardzo było to realne, jak zostałem podzielony na lewą i prawą stronę, jak bardzo to bolało, jak zamieniłem się w pół-kobietę i pół-mężczyznę, jak bardzo było to realne, jak rozmawiałem z kimś potężnym i inteligentnym, jak błagałem o niemotę, gdy już nie mogłem mówić z nim, choć było to euforyczne; jak błagałem go, by mnie zabił, jak pomagał mi umrzeć "manipulując" oddechem moim, ustami, dziurkami od nosa i tak dalej (...).

E. Stachura, Pogodzić się ze światem

Ta, bardziej skomplikowana postać depresji była wspomniana już w rozdziale czwartym, przy okazji charakteryzowania wszystkich form depresji.
Za względu na to, że przysparza ona często wiele problemów diagnostycznych, a leczenie jej zdecydowanie różni się od pozostałych należy omówić ją szerzej. W 1992 roku rozgorzała na łamach Amerykańskiego Czasopisma Psychiatrycznego (Am J Psychiatry) dyskusja, czy depresja psychotyczna nie jest aby oddzielną jednostką nosologiczną?
Prowadzone statystyki wykazały, że około 1/6 pacjentów z depresją psychotyczną dobrze rokuje pod względem terapeutycznym.
Znaczy to, że stosunkowo szybko uzyskują remisję i trwa ona co najmniej przez rok. Zdecydowana większość pacjentów jednak rokuje znacznie gorzej. Terapia, nawet w warunkach szpitalnych jest z reguły dłuższa i bardziej uciążliwa. Ilość objawów ubocznych większa, co wynika zapewne z konieczności podawania i większych dawek, i różnych leków. Wg niektórych statystyk, nawet 90% pacjentów ma nawrót lub nawroty, przed upływem jednego roku od pierwszego zachorowania. Choroba często przybiera postać nawracającą a tym samym stwarza gorsze rokowania co do szans utrzymania społecznych więzi pacjenta.
Tradycyjne leczenie przeciwdepresyjne okazuje się skuteczne tylko u części pacjentów.
Ponad połowa chorujących na tę formę depresji nie poprawia się nawet po silnych antydepresantach. Dopiero skojarzenie z jednym z silniejszych neuroleptyków stwarza szanse na ustąpienie objawów depresyjnych i psychotycznych.
Jednym ze szczególnych zagrożeń występujących u pacjentów z depresją psychotyczną jest realna szansa popełnienia samobójstwa.
O ile jeszcze pacjentowi depresyjnemu można perswadować cierpliwość w czekaniu na poprawę, która nastąpi w miarę leczenia, o tyle chory urojeniowy odrzuca a priori wszelką perswazję ze strony terapeuty. Prędzej skłonny jest on wciągnąć lekarza w krąg swych podejrzeń, niż poddać się sugestii aby czekać cierpliwie na poprawę. Ponadto, pacjent urojeniowy zazwyczaj swych najbliższych już dawno włączył w krąg osób podejrzanych a tym samym ma znacznie mniejsze oparcie społeczne, tak niezbędne przy istnieniu tendencji samobójczych. Z wymienionych tu względów widoczne jest, że leczenie antydepresyjne i antypsychotyczne powinno być w miarę możliwości energiczne i szybkie. Dlatego, zazwyczaj jako tymoleptyki, stosuje się w tych depresjach leki tradycyjne (np Anafranil). Jeśli chodzi o neuroleptyki, to poza tradycyjnymi, od 1994 roku (po publikacji w Lancecie) zalecany jest Risperidon. Redukowanie dawek tego leku, nawet po uzyskaniu poprawy, powinno być stopniowe, ze względu na możliwość szybkiego nawrotu. Zazwyczaj zaleca się utrzymywanie leku przeciwdepresyjnego, i Risperidonu przez okres około 2 lat od początku uzyskania remisji.
Jak już wspomniałem leczenie pacjentów z depresjami psychotycznymi jest trudnym problemem.
Zazwyczaj odbywa się w warunkach szpitalnych. Niekiedy jednak, gdy rodzina stwarza dostateczne zabezpieczenie, możliwe jest leczenie w domu. Przedstawię teraz skróconą historię choroby jednej z takich pacjentek.
Przed dwoma laty wezwany zostałem na wizytę domową do jednej z podwarszawskich miejscowości.
Pacjentką moją miała być siedemdziesięcioletnia pani mieszkająca wspólnie z mężem, synem, synową i wnukami w małym domku z ogrodem. Ważnym szczegółem był fakt, że synowa owej pacjentki była lekarką, ze specjalnością medycyny rodzinnej i pracowała częściowo w domu. Pacjentka niezbyt chętnie godziła się na wizytę, twierdząc, że „na psychiatrów nie może już patrzeć”. Powodem były jakoby jej złe doświadczenia z przed lat, gdy była dwukrotnie hospitalizowana. Po namowach rodziny i mając jako perspektywę ewentualnie wyjazd do szpitala, zaakceptowała wizytę domową.

Zastałem ją w wojowniczym nastroju, niezbyt chętną do kooperacji. Okazało się, że przed kilkoma dniami „wygnała” z domu męża, zasypując go różnorodnymi oskarżeniami. Starszy pan musiał wyjechać do innego miasta, do drugiego syna, „gdyż atmosfera w domu stawała się nie do zniesienia”. Pacjentka od wielu tygodni miała bardzo złe samopoczucie i uporczywą bezsenność. Skarżyła się na różnorodne dolegliwości bólowe w kręgosłupie i stawach. Dokuczały jej zawroty głowy i „niemożność utrzymania się na nogach”. O wszystkie swe dolegliwości oskarżała męża, który jakoby „ją podtruwa jakąś chemią, aby ją wykończyć i rozpocząć nowe życie”. Pacjentka miała zdecydowanie zły nastrój i okresowo wypowiadała myśli samobójcze. Dotąd jednak żadnych prób nie podejmowała. Po obrazie represji widoczny był u niej element agitacji z niepokojem ruchowym. Część skarg była niewątpliwie przesadzona, a wśród nich skargi na zaburzenia równowagi. Pacjentka bez trudu chodziła po mieszkaniu i miała zdecydowanie ujemną próbę na równowagę (Romberga). Prawdopodobnie część dolegliwości gastrycznych również wyolbrzymiała przypisując je „truciu przez męża”. Jej urojenia były dość usystematyzowane i koncentrowały się na osobie współmałżonka, z którym nigdy nie żyła zgodnie.Przez cały czas pozostawała pod troskliwą i czujną opieką rodziny. Uprzednia choroba o podobnym przebiegu, z podobnymi objawami i oskarżeniami pojawiała się u niej dwukrotnie. Za każdym razem leczona była w szpitalu z rozpoznaniem depresji. Hospitalizacje były długie. Obok trójcyklicznych antydepresantów otrzymywała Sulpiryd. Poprawy, po wypisaniu były niepełne. Urojenia wobec męża, w mniejszym nasileniu, utrzymywały się cały czas. Przed moją wizytą leczona była w Poradni Zdrowia Psychicznego i przyjmowała 200 mg Sulpirydu i 4 mg Lorafenu dziennie. Należy przypuszczać, że leki brała gdyż wydzielali je syn i synowa.

Zaostrzenie przed moją pierwszą u niej wizytą trwało już kilka tygodni. Tym razem rodzina nie chciała oddać jej do szpitala. Pacjentka chorowała ponadto na nadciśnienie tętnicze. Było ono dość dobrze regulowane Enarenalem przez synową – lekarkę.

Rozpoznałem u pacjentki depresję psychotyczną. Zaleciłem podawanie Rispoleptu w niewielkich dawkach, ze stopniowym, powolnym zwiększaniem dziennej dawki do 4 mg. Ponadto, zaleciłem Lerivon w dawce 60 mg dziennie, podzielony tak, aby największa część leku przypadała na noc. W ciągu 2 pierwszych tygodni podawania leków, zwiększona została dawka Lerivonu do 90 mg dziennie. Poprawa następowała powoli, w ciągu 3 miesięcy. Poza polepszeniem nastroju pacjentki, zmniejszyło się jej napięcie urojeniowe i ograniczyła wrogie wypowiedzi wobec męża. Przestała wspominać o samobójstwie. Zaczęła zajmować się trochę domem i ogródkiem. Nie obawiała się jadać naszykowanych i pozostawionych przez synową posiłków. Mąż mógł powrócić do domu, a pacjentka go „tolerowała”. Po 4 miesiącach można było pacjentce zmniejszyć dawkę leków. Przyjmowała, i do dziś przyjmuje, 2 mg Rispoleptu dziennie (możliwa jest również dawka do 4-6 mg) , a na noc 30 mg Lerivonu. Obecnie widuję pacjentkę co kilka miesięcy. Synowa informuje mnie telefonicznie o stanie jej zdrowia. Mimo przebytej w tym roku grypy stan psychiczny chorej utrzymuje się na poziomie wyrównanym z możliwością przebywania w domu i leczenia ambulatoryjnego.
Depresja lekooporna
Zanim postawimy takie rozpoznanie, musimy mieć zebrany od pacjenta, a często i jego rodziny, szczegółowy wywiad. Może lekooporna depresja jest oporna na dotąd stosowane leki? Może konieczna jest radykalna zmiana leczenia i próba z którymś z nowych preparatów? Zazwyczaj do grupy pacjentów z tego typu rozpoznaniami kwalifikowani są chorzy ze somatycznymi komplikacjami lub innymi, nie depresyjnymi zaburzeniami psychicznymi. Ze schorzeń somatycznych należy tu wymienić dla przykładu, choroby tarczycy. Zespoły anankastyczne, przewlekły alkoholizm, nadużywanie narkotyków może również z kolei uczynić depresję pacjenta lekooporną.
Dotychczasowa praktyka kliniczna (pacjenci tacy leczeni są zazwyczaj w warunkach szpitalnych) wykazała, że istnieje kilka sprawdzonych sposobów postępowania z depresjami lekoopornymi:
  • stosowanie wyższych niż przeciętnie dawek leków (głównie trójpierścieniowych, np. Anafranil)
  • leczenie skojarzone kilkoma lekami (np. leki trójpierścieniowych i litu)
  • leczenie elektrowstrząsami
Leczenie światłem
W pochmurne dni jesienią lub zimą w naszej strefie klimatycznej natężenie światła bywa dwa, a nawet trzy razy mniejsze niż w słoneczny letni dzień, a sto razy mniejsze niż w czasie upalnego lata na plaży. Niedobór światła zimą sprawia, że funkcjonowanie całego organizmu ludzkiego, a szczególnie układu hormonalnego, ulega zakłóceniu. Ludziom, którzy cierpią na sezonowe depresje, których pochodzenie wiążę się z małym naświetleniem można próbować pomóc światłoterapią.
Uważa się, że bezpośrednią przyczyną dolegliwości jest zmniejszenie ilości światła docierającego do siatkówki oka.
Sygnały o zmniejszonym naświetleniu docierają do szyszynki - gruczołu dokrewnego, którego działanie nie jest jeszcze do końca w pełni wyjaśnione. Wiadomo jednak, że sygnały o narastających ciemnościach stymulują ilość wydzielanych hormonów ( między innymi; melatoniny).
Pacjentów cierpiących na depresje sezonowe umieszczano w pokoju o białych ścianach, w którym specjalnie zaprojektowane lampy emitują światło o spektrum zbliżonym do światła dziennego.
Zalecano chorym przebywanie w tak naświetlonym pomieszczeniu około 30 minut. Terapia składa się zazwyczaj z siedmiu seansów.
Osoby poddawane zabiegom relacjonowali często uczucie lekkości, wewnętrznego spokoju i poprawy nastroju. A przecież właśnie objawami depresji sezonowej jest nienaturalne zmęczenie, senność, brak chęci do życia i do pracy. Nieliczni tylko pacjenci podawali niezbyt nasilone skargi na dolegliwości z przewodu pokarmowego.
Naświetlaniem próbowano leczyć przede wszystkim depresje sezonowe. Stosowanie tej formy terapii fizykalnej w innych typach depresji nie dawało zadawalających rezultatów.
Były również próby zastosowania terapii światłem u pacjentek z rozpoznaniem bulimii sezonowej, która pojawia się zazwyczaj zimą.
Chorobie tej towarzyszy z reguły znaczne pogorszenie nastroju a często i pełnoobjawowa depresja. Terapia światłem działa poprzez podwyższanie poziomu serotoniny u człowieka. Podobnie działa większość leków antydepresyjnych.
Leczenie węglanem litu
W zasadzie lit nie jest stosowany do leczenia pojedynczego rzutu czy epizodu depresyjnego. Jednak u pacjentów, u których depresje „przeplatają się z okresami pobudzenia i zwiększonego napędu, nazywanymi przez psychiatrów stanami maniakalnymi, lit jest świetnym „stabilizatorem” zapobiegającym pojawianiu się zarówno manii jak i depresji. Tak więc, zdarza się, że pacjenci z rozpoznaniem depresji przyjmują ten preparat. Leczenie takie, tak jak każda terapia profilaktyczna, prowadzone jest przez lata, a jego efekt może być oceniony dopiero po roku lub dłuższym okresie. Leczenie litem musi być zawsze monitorowane regularnymi badaniami poziomu tego pierwiastka we krwi, a wartości prawidłowe w czasie leczenie oscylują między 0,5 a 1,0 mEq/l. Istnieją jeszcze inne substancje o podobnym, stabilizującym działaniu, które stosujemy u osób przewlekle chorych na dwubiegunowe postaci depresji.
Leczenie elektrowstrząsami
Mimo, że z dawnej metody zostało niewiele poza ideą, a procedury są diametralnie różne, to budzi ona nadal grozę i kojarzona jest z najgorszymi, niekiedy wręcz sadystycznymi, poczynanimi psychiatrów. Gwoli uspokojenia dodam, żaden prywatny lekarz w Polsce nie stosuje w swym gabinecie elektrowstrząsów!

Pisząc jednak o leczeniu depresji nie sposób nie wspomnieć i o tym sposobie leczenia. Ideą jej jest by przy pomocy prądu elektrycznego, tak oddziaływać na biochemię i neurofizjologię ośrodkowego układu nerwowego aby leczyć ciężką depresję i inne jeszcze, zagrażające życiu choroby psychiczne. Aktualnie metoda ta opiera się na wykonywaniu zabiegu w uśpieniu pacjenta i przy całkowitym zwiotczeniu mięśniowym. Nie dochodzi więc do żadnego „wstrząsania” ani drgawek. Aparatura tak dawkuje prąd, aby był on o możliwie najniższych i tolerowanych parametrach. Jeśli chodzi zaś o bezpieczeństwo, to wedle olbrzymich statystyk, wyrwanie zęba stwarza dziś większe ryzyko niż opisywane leczenie.

Jeśli już dochodzi do stosowania elektrowstrząsów, to wykonywane są one przez wyspecjalizowany zespół lekarzy, z anestezjologiem włącznie, i tylko w warunkach szpitalnych. Wskazaniami zaś obecnie są depresje i inne schorzenia bezpośrednio zagrażające życiu pacjenta. Jeśli zachodzi konieczność stosowania tego leczenia, to sytuacja jest porównywalna do tej, kiedy chirurg mówi o konieczności wykonania operacji wyrostka robaczkowego.
Próby leczenia depresji polem elektromagnetycznym
Od dawna już próbowano pobudzać struktury mózgu, a tym samym jego pracę, stymulacją elektryczną. Pierwsze tego rodzaju próby wykonywał jeszcze Penfild operując pacjentów chorych na padaczkę. Później jednak, po oporze większości środowisk medycznych eksperymenty te zarzucono.

Magnetyczna stymulacja pośrednia okazała się próbą dużo bardziej bezpieczną. Prąd w zwoju elektromagnesu umieszczony nad głową pacjenta generuje pole elektromagnetyczne, które z kolei pobudza aktywność elektryczną mózgu. Zasadnicze znaczenie ma częstotliwość impulsów elektrycznych przepływających przez zwoje elektromagnesu. Jeśli przepływa przez nie 1-5 impulsów na sekundę, można zaobserwować spowolnienie pracy mózgu. Gdy jednak częstotliwość zwiększy się do 25 impulsów na sekundę, neurony zaczynają się ożywiać. Uważa się, że pole elektromagnetyczne pomaga leczyć depresję
Terapia ta, zdaniem badaczy amerykańskich jest rzeczywiście skuteczna .
Jej efekty nie ustają w momencie zaprzestania stymulacji. Aby jednak odniosła pożądany skutek, trzeba ustawić parametry elektromagnesu. Sama kuracja polega na magnetycznej stymulacji płatów przedczołowych mózgu. Optymalne wyniki osiąga się dzięki codziennym półgodzinnym seansom odbywającym się przez kilka tygodni.
Pojedyncze badania sugerują, że terapia ta może być stosowana także w leczeniu innych zaburzeń psychicznych. Z kolei stymulacja obszaru skroniowo-potylicznego mózgu ma powodować jakoby zanik halucynacji słuchowych u cierpiących na nie pacjentów (?) Ze względu na dość prostą budowę urządzenie do magnetycznej stymulacji mózgu nie jest zbyt drogie. Gdyby te doniesienia się potwierdziły w szerszych badaniach, w różnych ośrodkach terapia magnetyczna miałaby szansę stać się dostępnym sposobem leczenia depresji.
.
ZRÓDŁO: BEZSENNOŚĆ–autor dr med. Janusz Krzyżowski

TREŚCI prezentowane w witrynie mają charakter edukacyjny i dotyczą problemów: bezsenności, depresji, lęków, patologii seksualizmu, psychiatrii transkulturowej autor dr n. med. Janusz Krzyżowski – psychiatra KONTAKT: Prywatny Gabinet Lekarski: Leczenie stanów lękowych, depresji, nerwic.Warszawa Ul. Dolna 4/15 Rejestracja tel. 022 833 18 68 .
linki sponsorowane, reklamy

20599
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz

12 Shadow 178.43.74.31
2012-12-09 17:11:52

mam to samo i niestety nie potrafie tego zmienic, ciagle cos przeszkadza
11 anna 89.68.97.80
2012-05-30 18:18:04

heh moja matka niby mnie zrozumiała chciała pomóc choć nie wiedziała jak a teraz to nie wiem co myśli o mnie.jedyne co potrafi to mnie kontrolować.krytykować i kazać sie wziąść w garść...
10 anna 89.68.97.80
2012-05-30 18:12:54

Straszne to ale prawdziwe mam tak samo Mimo że mam 5 letnią córkę ( dzięki której jeszcze żyję, dla niej się ciągle zmuszam do wszystkiego.lecz różnie to bywa miewam takie dni że nawet zmusić sie nie daje rady) i każdy powie że mam dla kogo zyć, cieszyć się to ja mam na tyle dość że zasypiając marze by sie nie obudzić.Powód jest jeden; po co jej taka matka jak ja....?....nie potrafiąca cieszyć sie z życia...! :(
9 Anna 89.68.97.80
2012-05-30 18:04:20

Święta racja im mniej osób wie tym lepiej dla nas
8 anna 89.68.97.80
2012-05-30 18:01:48

Przemysław znam to czuje to samo Też nie moge wytrzymać ta pogoń , ciagła bieganina tylka kasa..kasa...kasa... obłęd jakiś!
7 PAWEŁ 86.63.109.250
2012-03-26 21:15:29

PRAWDA JEST TAKA ŻE JAK ZACHORUJESZ TO NIKOMU OTYM NIE MÓW BO JAK NIE WIEDZĄ TO DOBRZE GORZEJ JAK SIĘ PRZYZNASZ ŻE JESTEŚ CHORY W TEDY ZOBACZYSZ BĘDĄ CORAZ RZADZIEJ CIĘ ODWIEDZAĆ AŻ PRZESTANĄ ZUPEŁNIE A JAK SIĘ PRZYPOMNISZ TO BĘDĄ SIĘ ZASTAWIAĆ ŻE NIE MAJĄ CZASU ALE PAMIĘTAJĄ I KIEDYŚ WPADNĄ W ODWIEDZINY ALE KIEDY TO SIĘ ZDZWONIMY ITD....
6 PRZEMYSŁAW 1 86.63.125.95
2012-02-17 12:02:49

NATALIA JA MAM TAK SAMO JESTEM CHORY ALE CAŁA RODZINA ZA PLECAMI TO WYŚMIEWA I TRAKTUJĄ MNIE JAK GŁUPKA np. TEGO NIE ROB BO CI NIE WYJDZIE I BĘDZIESZ ZŁY CZY INNE PRZYKŁADY A NAJLEPIEJ JAK COŚ POWAŻNEGO ZROBIĘ I MI WYJDZIE WTEDY JAKIE JEST ZDZIWIENIE NIE PRZEJMUJ SIĘ DZIEWCZYNO TO ONI SĄ NIE NORMALNI ŻE CIĘ TAK TRAKTUJĄ GŁOWA DO GÓRY POZYTYWNIE MYŚL JUTRO BĘDZIE LEPIEJ....?
5 natalia 188.47.178.2
2011-12-22 18:49:32

moi rodzice kiedy zdobyłam się im powiedzieć o mojej chorobie, po prostu zaśmiali się mi w twarz, i robia ze mnie kompletną wariatkę,w dupie maja moje stany lękowe i myśli samobójcze.Czuje się tak jakby po mojej śmierci odethneli z ulą że pozbyli się zakały w rodzinie bo od zawsze nią byłam
4 natalia 188.47.178.2
2011-12-22 18:43:15

ja od kilku lat czuję ze nie należe do tego świata , żadne z moich marzeń czy celów życiu tak beznadziejnej egzystencji nie udało mi się zrealizować staczam się coraz bardziej, czuję tylko pustkę ,smutek i niemoc dążenia do poprawy mojego cholernego życia, jestem wypalona i modlę się aby pewnego ranka już się nie zbudzić
3 PRZEMYSŁAW1 86.63.125.115
2011-10-29 13:10:50

PSYCHICZNIE CHORY CZŁOWIEK JEST SAM KAŻDY SIĘ ODWRACA NAWET RODZINA NO NIE STET ALE TAK JEST
2 PRZEMYSŁAW1 86.63.125.115
2011-10-22 02:04:06

JEST TROCHĘ LEPIEJ ALE NIE ZA DOBRZE ZOBACZYMY JAK BĘDZIE PUŹNIEJ OK BAJ BAJ
1 PRZEMYSŁAW 1 80.239.242.190
2011-10-10 22:18:48

CZUJE ŻE ZWARJUJE OD TEGO NAPIĘCIA POGONI ZA PINIĘDZMI TO JEST SZALEŃSTWO NIE NA MIJE NERWY !!!


Na Forum
Lecznicza woda serio? Jest to zwykła woda, która ma nieco więcej minerałów ottt nic więcej. ...zdrowamadzia     6934

Ciężko stwierdzić jaki dokładnie jest to rodzaj bólu. Jeżeli początki jakiegoś zwyrodnieniowego to lepiej sobi ...zdrowamadzia     1341

Niestety alergię lubią często pojawiać się naglę, w dzieciństwie zmagałam się z alergią na kurz, a j ...zdrowamadzia     3464

Też miałem podobny problem, jednak po jakimś czasie po prostu zniknął. Zupełnie nie wiem czemu, ale nie będę n ...alan437     3464

Z włosami to wszystko zależy od genów, hormonów. Też mam ten problem i kiedyś moja fryzjerka powiedziała mi o prepa ...zacharczuk1     78184

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Cipralex – racemiczny izomer citalopramu – nowy lek antydepresyjny
-Co jest przyczyną depresji
-Czym jest psychoterapia w depresji
-Depresja a choroby somatyczne
-Depresja psychotyczna
-Historia bezsenności
-Jak często pojawia się depresja
-Jak pomóc osobie w depresji
-Kiedy rozpoznajemy depresję
-Konieczność zaakceptowania objawów ubocznych związanych z leczeniem
-Leczenie farmakologiczne depresji
-Następstwa depresji
-Nawrotowość w depresji
-Nieco więcej o objawach pojawiających się w depresji
-Niektóre ważniejsze leki przeciwdepresyjne
-Ogólne zasady stosowania leków przeciwdepresyjnych
-Przesłanie do Czytelnika
-Przesłanie do Czytelnika
-Rodzaje depresji
-Skala depresji Becka
-Społeczny aspekt depresji
-Spróbujmy pomóc sami sobie
-Stany depresyjno-lękowe
linki sponsorowane, reklamy







Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.