Przychodnia.pl
Czwartek 24. Sierpnia 2017r
Bartłomieja, Jerzego
linki sponsorowane, reklamy

Niektóre ważniejsze leki przeciwdepresyjne
ANAFRANIL - trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (klomipramina)

Trójpierścieniowe (nazwa pochodzi od schematu budowy chemicznej) leki przeciwdepresyjne, nazywane niekiedy w tej książce „tradycyjnymi lekami przeciwdepresyjnymi”, stosuje się w leczeniu tej choroby oraz niektórych cięższych zaburzeniach lękowych, agorofobii oraz napadach paniki. Należą do tej grupy: Anafranil, Amitryptylina, Imipramina, Petylyl i inne. W mej praktyce najchętniej stosuję Anafranil ze względu na jego znaczny potencjał terapeutyczny oraz możliwość stosowania tego leku w terapii podtrzymującej i profilaktycznej. Łagodzi on i leczy objawy lęku i depresji. Ma początkowo działanie sedatywne (czyli uspokajające i nasenne), tłumi objawy wzmożonej emocjonalności i dlatego jego stosowanie rozpoczyna się wieczorem od mniejszej dawki, która stopniowo jest powiększana. Leki tej grupy nie dają uzależnienia.
Zasady stosowania
Anafranil i leki tej grupy często podawane są w stanach lękowych tylko raz dziennie, na noc. Działają jednak nie tylko w ciągu najbliższej nocy ale również przez całą następna dobę lub nawet kilka dni. Ich działanie rozwija się stopniowo, w ciągu kilku tygodni. Nie należy samemu zmieniać zapisanej dawki ani przerywać nagle kuracji. Do leczenia depresji stosuje się Anafranil w znacznie wyższych dawkach – bo aż do 200 mg dziennie. Przeciętna dawka dzienna wynosi zazwyczaj w praktyce ambulatoryjnej 150 mg. Aby pacjent zaakceptował tę dawkę, która z reguły powoduje wystąpienie niegroźnych lecz nieraz nieprzyjemnych objawów ubocznych, trzeba kilku dni stopniowego jej podwyższania. Zazwyczaj trwa to od 4 do 7 dni.
Anafranil w formie SR (tabletki po 75 mg o przedłużonym działaniu) ma w lecznictwie ambulatoryjnym cenną zaletę.
Jest nią stopniowe nasycanie organizmu pacjenta lekiem, bez efektu uzyskiwania gwałtownego „piku”, a tym samym podawanie go w tej formie zmniejsza ryzyko nieprzyjemnych objawów ubocznych. Dla pacjentów czynnych zawodowo i aktywnych przyjmowanie leku tylko w dwóch porcjach dziennych też jest kolejną zaletą gdyż tacy chorzy często zapominają o przyjmowaniu dawki w środku dnia. (Ma to miejsce w czasie podawania Anafranilu bez właściwości przedłużonego działania).
Środki ostrożności
  • Leki z tej grupy mogą mięć w pierwszych dniach stosowania działanie nasenne. Można to nawet odczuwać po pierwszych dawkach jako oszołomienie. Nie powinno się w czasie ich przyjmowania siadać za kierownicą.
  • Mają one działanie potencjalizujące na ewentualnie spożyty alkohol i niektóre inne leki. Nie należy go spożywać w czasie leczenia, a przyjmowanie z innymi lekami zawsze konsultować z lekarzem.
  • Zasadniczo nie powinny być przyjmowane w czasie ciąży ani karmienia piersią. Ewentualne odstąpienie od tej zasady musi być konsultowane.
  • Jak każdy lek, tak i one mogą niekiedy powodować wystąpienie uczulenia. Należy czym prędzej zgłosić ten fakt lekarzowi.
  • Pacjenci cierpiący na jaskrę, przerost gruczołu krokowego i niewydolność krążenia muszą uprzedzić o tym fakcie psychiatrę i przedstawić wyniki badań. Być może, stosowanie tych leków będzie wymagało dodatkowych konsultacji.
  • U osób ze stwierdzonym nadciśnieniem tętniczym krwi należy stosować niższe dawki leku z jednoczesnym aktywnym leczeniem nadciśnienia.
  • W przypadku profilaktycznego, długotrwałego stosowania leku należy okresowo badać morfologię krwi.
Przeciwwskazania
Nie należy Anafranilu stosować w wypadku nadwrażliwości na ten lek. Nie powinno się go łączyć z niektórymi innymi lekami przeciwdepresyjnymi (z grupy MAO). Nie powinno się go stosować u osób będących bezpośrednio po zawale mięśnia sercowego.
Działania uboczne
W czasie pierwszych dni stosowania leku niektórzy pacjenci odczuwają suchość w ustach, uczucie ciężkości i zawrotów głowy połączone ze spadkiem ciśnienia. Inni niekiedy skarżą się na zaparcia i drżenie mięśni. Objawy te, mijają zazwyczaj w ciągu tygodnia. Jeśli nie będą ustępować, to lekarz zapisze inny preparat.
Profilaktyczne stosowanie Anafranilu
Pacjenci, którzy doświadczyli kolejnego nawrotu depresji, zaniepokojeni i zniecierpliwieni tym faktem zgłaszają potrzebę „powstrzymania kolejnych nawrotów i niepokojących przerw w pracy”. Oczekują a nawet wręcz żądają wprowadzenia leczenia profilaktycznego. W takich wypadkach ( o ile depresje nie były „przeplatane” okresami manii) wybieram zazwyczaj podawanie im Anafranilu SR. Przeciętna jego dawka wynosi około ½ tabl. 75 mg. W chwili obecnej mam dość liczną grupę pacjentów leczonych w ten właśnie sposób, a niektóre kuracje profilaktyczne prowadzone są od kilku lat. Do nieznacznie zwiększonej potliwości, która jest najczęstszym objawem ubocznym, pacjenci dość szybko przyzwyczajają się i akceptują tę drobną niedogodność.
Tak opisuje przebytą depresję pięćdziesięcioletnia pacjentka, mężatka, gospodyni domowa, matka dwóch synów.
Depresja to straszna rzecz. Ktoś , kto tego nie przeżył nie potrafi sobie tego stanu wyobrazić. Ponieważ, ja obecnie jestem zdrowa (pacjentka na leczeniu podtrzymującym Anafranilem SR 37,5 mg dziennie) postaram się przenieść w tamten niesamowity stan i opisać to, co było w tym wszystkim najbardziej charakterystyczne.

Stopniowe pogarszanie się nastroju. Mdłości, zawroty głowy, bóle brzucha. Ponieważ mało wiedziałam o depresji pomocy szukałam u gastrologa. Zapisał mi lekarstwa, wysłał na gastroskopię ale mój stan nie poprawiał się. Czułam, że „coś” jest ze mną nie tak, ale przestałam wierzyć, że to sprawy gastrologiczne. Miałam kłopoty ze snem. Zasypiałam późno, budziłam się po 2-3 godzinach bardzo zmęczona z jakimiś dziwnym niepokojem i kompletną pustką w głowie. Moje myśli goniły w zawrotnym tempie, ale nie mogłam zupełnie skupić się na jednym problemie – wszystko było „zamazane”.

Przyszłość widziałam w czarnych kolorach, sama sobie wydawałam się mało warta, niezaradna i nikomu niepotrzebna. Ranki były koszmarne. Leżałam w łóżku, nie spałam i nie potrafiłam skupić się na niczym. Wyjście z domu było coraz trudniejsze. Zauważyłam, że z kontaktowej, towarzyskiej osoby stałam się „dziwakiem”. Trudność sprawiało mi sformułowanie myśli, bałam się ludzi.

Kolosalne zmiany w moim zachowaniu zwróciły uwagę moich bliskich. Przestali wierzyć, że to sprawy gastrologiczne. Nie jadłam, w zawrotnym tempie chudłam, nawet moje włosy przestały błyszczeć i „były martwe”. Zmienił się mój cały wygląd, inaczej poruszałam się. Trudność sprawiała mi mowa i wszystkie codzienne czynności. Byłam maksymalnie rozkojarzona, najprostsze zajęcia były koszmarem. Nie obchodził mnie świat zewnętrzny, tylko moja kotłowanina w środku.

W odpowiednim czasie, moi bliscy zareagowali. Właściwy lekarz zajął się mną i wyszłam z tego po 3-4 tygodniach. Zajmowała się wtedy mną moja mama. Spałam, spałam, brałam leki i zdrowiałam.
Czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne
Jednym z najważniejszych przedstawicieli leków tej grupy jest mianseryna. Preparat ten, w zamierzeniu jego twórców miał być lekiem przeciwdepresyjnym. Tak też jest, a na dodatek jest on środkiem łagodniejszym, dającym mniejszą ilość objawów ubocznych. Dlatego ma znacznie mniej przeciwwskazań do stosowania niż opisano powyżej leki trójpierścieniowe. Ponadto jego działanie jest kilkufazowe. Stosowany wieczorem pomaga w zasypianiu. W drugiej fazie, uwidaczniającej się w ciągu tygodnia, łagodzi niepokój i stany napięcia nerwowego. Od drugiego tygodnia działa przeciwdepresyjnie i stymuluje aktywność. Zalecane środki ostrożności przy jego stosowaniu są podobne jak wobec leków poprzedniej grupy.
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)
Ta stosunkowo nowo syntetyzowana grupa leków przeciwdepresyjnych posiada szereg istotnych zalet, w stosunku do leków poprzednich generacji. Ze względu na niewielką ilość objawów ubocznych towarzyszących terapii, może być stosowana u ludzi aktywnych zawodowo, u studentów, którzy nie mogą przerwać nauki w czasie leczenia i u pacjentów, którzy muszą wydajnie pracować intelektualnie. Największe nadzieje spośród wielu leków tej grupy budzą Cipramil i Seroxat. Leki te, nie tylko z powodzeniem redukują lęk przewlekły, ale działają również skutecznie w leczeniu napadów paniki oraz leczeniu stanów depresyjnych. Objawy uboczne w czasie ich stosowania obserwuje się niezwykle rzadko. Oczywiście, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, nie dają one uzależnienia. Ponadto budzą nadzieję, że może będą mogły być stosowane jako leki podtrzymujące (lub inaczej zapobiegające popadaniu w kolejne depresje) w leczeniu nawracających stanów lękowych i depresyjnych. Ta ich właściwość, ma olbrzymie znaczenie w prywatnej praktyce lekarza psychiatry.
CIPRAMIL – Citalopram
Lek zawiera bromowodorek citalopramu w ilości odpowiadającej 20 citalopramu w tabletce.
Właściwości

Cipramil jest silnym i najbardziej wybiórczym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o działaniu przeciwdepresyjnym. Pełne działanie przeciwdepresyjne citalopramu występuje zazwyczaj po 2-4 tygodniach leczenia. Lek ten nie wpływa na układ przewodnictwa mięśnia sercowego ani też w sposób istotny na ciśnienie krwi. Jest to szczególnie ważne, zwłaszcza w przypadku leczenia pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto nie oddziałuje na czynność układu krwionośnego, nerek oraz wątroby. Niewielka częstość występowania objawów niepożądanych oraz nieznaczne właściwości uspokajające leku Cipramil sprawiają, że jest on szczególnie zalecany w długotrwałym leczeniu. Ponadto nie powoduje przyrostu masy ciała, ani też nie potencjalizuje działania alkoholu.
Szczególne ostrzeżenia oraz środki ostrożności
  • Cipramil nie należy podawać równocześnie z lekami z grupy MAOI oraz przed upływem 14 dni od momentu ich odstawienia.
  • stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn
Cipramilu nie wpływa na zdolności intelektualne i psychomotoryczne. Jednakże u pacjentów leczonych lekami psychotropowymi mogą występować zaburzenia koncentracji i uwagi, ze względu na samą chorobę jak i na przyjmowane leki. Z tego powodu pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Dawkowanie
Cipramil podaje się doustnie raz na dobę w dawce 20 mg. W zależności od reakcji pacjenta na leczenie oraz nasilenia depresji dawkę można zwiększyć, maksymalnie do 60 mg na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg. W mej praktyce zalecam zazwyczaj dawkę 20 mg dziennie i przyjmowanie leku rano.
Zaleca się szczególną ostrożność:
  • u pacjentów z niewydolnością wątroby. Dawkę należy zmniejszyć u nich do minimalnej zalecanej.
  • u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku nieznacznej lub umiarkowanej niewydolności nerek modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.
Czas leczenia
Leczenie należy prowadzić przez co najmniej 6 miesięcy w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu choroby.
Działania niepożądane
Obserwowane podczas leczenia preparatem Cipramil działania niepożądane mają charakter łagodny i przejściowy. Zazwyczaj pojawiają się podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia i mijają w miarę ustępowania depresji.
Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów leczonych lekiem były:
  • suchość jamy ustnej
  • nudności
  • senność
  • zwiększona potliwość
  • nieznaczne drżenia.
  • niewielkie spowolnienie akcji serca. W większości przypadków nie ma to znaczenia klinicznego, jednakże u pacjentów z pierwotnie wolnym rytmem serca może prowadzić do bradykardii.
  • suchość jamy ustnej
  • nudności
  • senność
  • zwiększona potliwość
  • nieznaczne drżenia.
  • niewielkie spowolnienie akcji serca. W większości przypadków nie ma to znaczenia klinicznego, jednakże u pacjentów z pierwotnie wolnym rytmem serca może prowadzić do bradykardii.
Inne wskazania do stosowania Cipramilu

Profilaktyka nawrotów depresji
Cipramil jest skuteczny w zapobieganiu nawrotom depresji. Długotrwałe leczenie profilaktyczne jest dobrze tolerowane i skuteczne u osób z częstymi nawrotami. Wiadomo, że ryzyko wystąpienia nawrotu narasta z czasem trwania i liczbą kolejnych epizodów u danego pacjenta i tacy pacjenci o wysokim ryzyku, powinni kontynuować leczenie podtrzymujące remisję depresji. Ustalono, że nie wystarczy krótkotrwałe (8 tygodni) leczenie farmakologiczne ostrej depresji. Należy je przedłużyć o dalsze 4 miesiące po uzyskaniu remisji. U chorych wysokiego ryzyka niezbędne jest także leczenie profilaktyczne co najmniej do roku od początku zachorowania. Takie postępowanie daje pacjentowi możliwość utrzymania się w stanie zdrowia i uniknięcia kolejnych nawrotów depresji.
Zespół lęku napadowego z /lub bez agorafobii
W badaniach klinicznych udowodniono, że Cipramil jest skuteczny i w tym wskazaniu. Rezultaty tych badań wykazały, że:
  • leczenie rozpoczyna się od dawki 10 mg, jeden raz dziennie, przez pierwszy tydzień, a następnie dawkę zwiększa się do 20 mg raz dziennie
  • optymalna dawka to 20 – 30 mg dziennie w leczeniu krótko - jak i długoterminowym
  • leczenie powinno być wieloletnie
A tak przedstawia się przebieg leczenia jednego z mych pacjentów Cipramilem. Pacjent poinformowany o możliwości leczenia podtrzymującego i profilaktycznego zdecydował się na tę formę terapii i przyjmuje lek do dzisiaj.
Trzydziestojednoletni urzędnik skarbowy, z podwarszawskiej miejscowości, żonaty, z wyższym wykształceniem zgłosił się do mego gabinetu z powodu znacznego obniżenia nastroju i spadku aktywności. Podał, że jego ojciec chorował w przeszłości na schizofrenię. Prawdopodobnie na tę samą chorobę chorowała również matka ojca. Pochodził z rodziny ubogiej i z trudem mógł sobie pozwolić na skończenie studiów. Od końca szkoły średniej i przez całe studia prawnicze pracował aby na nie zarobić. Nie dostał się na aplikację prawniczą i zaczął pracę w urzędzie skarbowym. Z tej pracy był zadowolony, wreszcie mógł pozwolić sobie na odrobinę luksusu takiego jak, wyjazd na atrakcyjny urlop czy samodzielność finansową. Od czasów szkolnych bał się aby nie zachorować psychicznie. Bał się ewentualnego obciążenia dziedzicznego schizofrenią. Małżeństwo zawarł z miłości i pożycie dotąd układa się pomyślnie. Na pół roku przed pierwszą wizytą u mnie zachorowała mu na raka matka i po ciężkiej, kilkumiesięcznej chorobie zmarła. Pacjent w tym okresie załamał się psychicznie. Nie sypiał, mało jadał, stracił na wadze kilka kilogramów. W pracy nie radził sobie. Narastały zaległości a on nie był w stanie wypełnić najbłahszego wniosku. Zaczął bać się delegacji terenowych. Wszystko było dla niego za trudne. Wykorzystał cały urlop aby „odpocząć” od pracy. Od internisty dostał zwolnienie ale obawa przed „kompromitacją” była coraz silniejsza. Uważał się za „niezdolnego głąba, który cudem prześlizgnął się przez studia”. Zaczął rozmyślać o samobójstwie „aby uwolnić żonę od opieki nad chorym człowiekiem”.
W takim stanie zgłosił się do mnie.
W szczegółowo zebranym wywiadzie ustalono, że pod koniec studiów przebył kilkutygodniowy epizod „załamania nerwowego”, który minął samoistnie bez leczenia psychiatrycznego.U pacjenta stwierdziłem znaczne obniżenie napędu psychoruchowego. Jego wypowiedzi były spowolniałe i takie też było myślenie. Był w dobrym emocjonalnym kontakcie choć widoczne było znaczne obniżenie nastroju. Urojeń ani omamów nie podawał. Nie stwierdziłem u niego również formalnych zaburzeń myślenia ani symboliki w wypowiedziach. Przyznawał się do myśli samobójczych ale były one wynikiem przygnębienia. Skarżył się ponadto na znaczny spadek libido, co jego zdaniem przynosiło mu ujmę. Rozpoznałem u pacjenta depresję, a wykluczyłem schizofrenię.
Pod koniec roku 2000 rozpocząłem leczenie pacjenta Cipramilem w dawkach do 20 mg dziennie.
Już po 2 tygodniach poczuł wyraźną różnice samopoczucia. Stał się bardziej aktywny, szybciej szła mu praca, zaczął nadrabiać zaległości. Jednocześnie lepsze samopoczucie pozwalało mu na snucie planów na przyszłość. Zajął się organizowaniem wyjazdu zimowego dla siebie i żony. Wreszcie spędzili urlop w górach, po którym wrócił zupełnie w dobrej formie. Myśli o bezsensie życia, uporczywe w czasie choroby, ustąpiły stopniowo w ciągu trzech pierwszych tygodni leczenia i więcej już nie wracały.
Pacjent przyjmował Cipramil przez okres 3 miesięcy, po czym przerwał je i zaprzestał zgłaszać się na wizyty.
Po dwumiesięcznej remisji powróciła jednak depresja. Ponownie stał się apatyczny i zaczął mieć trudności z pracą i kłopoty ze snem. Ponownie zaleciłem mu przyjmowanie Cipramilu, tym razem w dawkach do 30 mg dziennie i 1 mg Noctoferu na noc. I tym razem nastąpiła szybka poprawa samopoczucia i aktywności pacjenta. Uregulował się również jego sen.

Od wiosny 2001 roku jest na podtrzymującej dawce Cipramilu (1/2 tabl. a 20 mg). Zdecydował się na leczenie podtrzymujące po otrzymaniu informacji, że w ten sposób ma szanse zabezpieczyć się przed kolejnym nawrotem depresji.
Seroxat – paroksetyna
Seroxat jest silnym i selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny. Okres aktywnego działania leku w organizmie wynosi około jednej doby. Pełne działanie leku uzyskuje się po około 14 dniach stosowania. W użyciu są tabletki po 20 mg, a zalecana dawkowanie to 1 tabl. dziennie rano. W szczególnych przypadkach możliwe jest podwyższenie dawki do 50 mg dziennie.
Zalecenia
Część wskazań dla tego leku opisana była uprzednio. Reasumując: Seroxat stosuje się nie tylko w leczeniu depresji ale i stanów lękowych. Stosuje się go również, z dobrymi efektami, w leczeniu zespołu natręctw. Zespół ten przez swą uporczywość i względną oporność na leczenie jest często prawdziwym wyzwaniem dla terapeuty. Posiadając w rękach nowy lek mamy większą szanse aby pomyślnie uporać się z tą chorobą u naszych pacjentów.
Środki ostrożności
  • lek nie powinien być stosowany u kobiet w czasie ciąży i karmienia piersią
  • nie zaleca się podawania leku dzieciom
  • leczenie chorych na padaczkę wymaga szczególnej ostrożności
  • podobnie ostrożność jest niezbędna w czasie leczenia chorych z zaburzeniami krążenia, u chorych z jaskrą i pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (werfaryna)
  • nie powinno się łączyć leczenia Seroxatem z lekami z grupy MAO
  • pacjenci leczeni tym preparatem powinni się wstrzymać ze spożywaniem alkoholu
Objawy uboczne
Niekiedy, na początku leczenia, niektórzy pacjenci mogą się skarżyć na:
  • wzmożoną potliwość
  • senność
  • nudności
  • suchość w ustach
  • zaparcia lub biegunki
  • zmiany w ciśnieniu tętniczym krwi
Objawy te zazwyczaj ustępują samoistnie po kilku dniach podawania leków.
U osób z natury „nadwrażliwych” lub ze skłonnościami do hipochondrii podnoszę dawkę stopniowo, przez kilka dni lub podaję jednocześnie jakąś benzodiazepinę, w niewielkich dawkach, w czasie pierwszych dni leczenia.
Przedstawię teraz historię leczenia jednego z mych pacjentów Seroxatem.
Trzydziestodziewięcioletni dziennikarz, żonaty, fizycznie zdrowy, zgłosił się do mnie latem 2001 roku z powodu stanów lękowych, które kilkakrotnie miały znaczne nasilenie – aż do panicznego lęku. Ponadto w ostatnich tygodniach zaniepokojony był znacznie gorszym samopoczuciem i trudnością z podołaniem w codziennej stresującej pracy. Bezpośrednim impulsem, który zadecydował o zgłoszeniu się na wizytę była perspektywa służbowego wyjazdu za granicę, która to delegacja trwać miała kilka tygodni. W przeszłości miewał już silne lęki w czasie podobnych wyjazdów, które zmuszały go do wcześniejszych powrotów do kraju a tym samym uniemożliwiały wywiązanie się z podjętych zobowiązań. W obecnym stanie „nawet nie może marzyć aby wsiąść do samolotu, a cóż dopiero mówić o pracy za granicą”. W perspektywie widział siebie jako osobę zwalnianą z pracy, a w przyszłości bezrobotnego. Przyznawał jednak, że atmosferę w pracy miał dobrą. Z przełożonymi był w zadawalających relacjach. Pożycie rodzinne określał jako satysfakcjonujące.

Pierwszy stan lękowy przeżył właśnie poza Polską przed 6 laty. Pamięta, że miał trudny okres. Był załamany, niesprawny. „nie mógł nawet kilku zdań sklecić”. Miał w tym czasie kilka napadów paniki. Trząsł się cały i obficie pocił. Każdego dnia był gotów uciekać do domu. Pomogli mu wtedy przyjaciele, którzy mu zorganizowali jakieś leki. Obawiał się, że podobna sytuacja może się powtórzyć w czasie planowanego wyjazdu. Martwił go też „spadek sił twórczych i poczucie niewydolności umysłowej”.

Rozpoznałem u pacjenta depresję, stany lękowe z napadami paniki. Rozpocząłem leczenie pacjenta Seroxatem w dawce 20 mg dziennie. Lek przyjmował codziennie rano. W czasie całej kuracji, która trwała łącznie 8 miesięcy pacjent nie skarżył się na żadne objawy uboczne związane z podawanym lekiem. Poprawa stanu psychicznego nastąpiła stosunkowo szybko, bo już po 2 tygodniach. Napady lęku ani paniki nie pojawiły się ani razu, mimo, że pacjent przez wiele tygodni był poza krajem. Poprawa samopoczucia, która utrwaliła się w 3 tygodniu leczenia była trwała. Pacjent zdecydował się jednak przyjmować jeszcze przez ponad pół roku Seroxat chcąc ją utrwalić i jednocześnie zabezpieczyć się przed ewentualnym nawrotem złego samopoczucia i lęków.
Ixel - (milnacipram) - inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny
Ixel jest jednym z „nowoczesnych” leków przeciwdepresyjnych budzących nadzieję na skuteczne i bezpieczne leczenie pacjentów depresyjnych, u których dominują objawy apatii, obniżonego nastroju i bezsilności. Jednocześnie ponad roczny okres obserwacji wykazał, że jest on preparatem dobrze tolerowanym i akceptowanym przez ludzi, którzy muszą być w czasie leczenia aktywni zawodowo. Nie obserwowałem dotąd żadnych istotniejszych zaburzeń ubocznych a pacjenci zgłaszają nieliczne tylko skargi w czasie jego stosowania.
Zasady stosowania
Lek ten jest w aptekach pod postacią kapsułek 25 i 50 mg. Uważa się, że aby uzyskać efektywne działanie leku należy go podawać w dawce do 100 mg dziennie (po 50 rano i przed wieczorem). Dawki zwiększam zazwyczaj stopniowo, podając lek początkowo tylko rano. Niekiedy dodatkowo podaję pacjentom na noc benzodiazepiny aby znieść stymulujące działanie leku.
Przeciwwskazania
Ixelu nie należy stosować:
  • w przypadku nadwrażliwości na ten lek
  • u dzieci poniżej 15 roku życia
  • jednocześnie z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi (lekarz zapisujący ten preparat zna dokładnie ograniczenia jego stosowania, preparaty MAO itp)
  • u kobiet ciężarnych i w okresie karmienia piersią
Mimo, że większość osób przyjmujących ten lek nie skarży się na zaburzenia koordynacji w czasie prowadzenia samochodu, zaleca się tu zwiększoną ostrożność ze względu na możliwość indywidualnej nadwrażliwości.
A oto opis skutecznego leczenia jednej z moich pacjentem Ixelem:
Trzydziestoletnia pacjentka, panna, asystentka na warszawskiej uczelni zgłosiła się do mego gabinetu jesienią 2001 roku. Zawsze była wesołą, energiczną osobą, pełną werwy i inicjatywy. Znana ze swego społecznikowskiego podejścia do życia. Na uczelni od lat kierowała wakacyjnymi, terenowymi praktykami studenckimi wywiązując się z ogromu zadań w sposób doskonały. Miała zawsze grono przyjaciół i adoratorów. Twierdziła jednak, że nie znalazła „prawdziwej miłości” i dlatego pozostawała dotąd w luźnych związkach z partnerami.
Od czterech tygodni stopniowo lecz zdecydowanie nasilała się u niej apatia i przygnębienie.
Jednocześnie stawała się drażliwa i zniechęcona do wszystkiego, co ją dotąd cieszyło. Odsunęła się od zajęć i przyjaciół. Nawet swego chłopaka „starała się zniechęcić, tak aby dał jej spokój”. Zaczęła źle sypiać i straciła apetyt. Unikała zajęć, do których się uprzednio zobowiązała. Znajomym mówiła, że ma dolegliwości kardiologiczne i musi wykonać szereg badań. W ten sposób usprawiedliwiała swą nieobecność na zajęciach. Zrezygnowała z szeregu możliwości zarobienia pieniędzy, które dostałaby za napisane artykuły.
Całymi dniami leżała w domu i płakała. Zaniepokojonym rodzicom mówiła, że „przeżyła zawód miłosny i musi się z tego otrząsnąć”.
Miała przekonanie, że jest osobą niezdolną, która zmarnowała życie.. Raz wyrzucała sobie, że nie założyła rodziny a innym razem, że nie zrobiła kariery zawodowej i „do niczego nie doszła w życiu”. Nie widziała dla siebie przyszłości, myślała o „usunięciu się z życia”.

Za namową przyjaciółki zgodziła się na wizytę u psychiatry. Pacjentka w czasie tych wizyt okazała się miłą wrażliwą, zadbaną młoda kobietą. Przez cały czas wizyty płakała. Wszystkie swe dotychczasowe osiągnięcia i sukcesy bagatelizowała lub pomniejszała. Podkreślała bezsilność, niemożność skupienia, koncentracji a tym samym pracy intelektualnej. Nie mogła jednak również zmusić się do sprzątania mieszkania ani do szykowania sobie posiłków. Schudła w ciągu 4 tygodni 5 kg. W wypowiedziach i zachowaniu nie pojawiały się żadne elementy psychotyczne. Była to pierwsza depresja w życiu pacjentki i traktowała ja jako katastrofę życiową.
Rozpoznałem u niej depresję endogenna i zaleciłem przyjmowanie Ixelu początkowo po 50 mg rano, a później w dawkach do 100 mg dziennie.
Na noc dodatkowo otrzymała 1 mg Noctoferu. Pacjentka, acz niechętnie zaakceptowała leczenie, godząc się z postawionym rozpoznaniem. Miała jednak przekonanie, że nic nie jest chyba już w stanie jej pomóc. Poprawa nastąpiła jednak dość szybko, bo już pod koniec pierwszego tygodnia leczenia. Od pierwszych dni przyjmowania leków lepiej sypiała. Stopniowe wyciszenie wewnętrznego niepokoju i odzyskiwanie utraconej równowagi psychicznej przekonało ją do stosowanej terapii. Miała coraz więcej siły i chęci na spotkania z przyjaciółmi. Zaczęła czytać książki i oglądać TV. Na koniec „pozwoliła się przeprosić przyjacielowi i sprawiły jej przyjemność spotkania z nim. Po 6 tygodniach podjęła zajęcia na uczelni.

W sumie leczenie Ixelem trwało ponad 3 miesiące. Później pacjentka przestała zgłaszać się na wizyty. Kiedy po kilku miesiącach zadzwoniła do mnie, twierdziła, że znów „jest sobą” i ma liczne plany naukowe i osobiste.

Poza wymienionymi tu lekami, istnieje jeszcze wiele innych, obiecujących preparatów, zalecanych do leczenia stanów depresji i stanów lękowych a ze względu na różnorodną strukturę chemiczną nazywanych heterocyklicznymi.
.
ZRÓDŁO: BEZSENNOŚĆ–autor dr med. Janusz Krzyżowski

TREŚCI prezentowane w witrynie mają charakter edukacyjny i dotyczą problemów: bezsenności, depresji, lęków, patologii seksualizmu, psychiatrii transkulturowej autor dr n. med. Janusz Krzyżowski – psychiatra KONTAKT: Prywatny Gabinet Lekarski: Leczenie stanów lękowych, depresji, nerwic.Warszawa Ul. Dolna 4/15 Rejestracja tel. 022 833 18 68 .
linki sponsorowane, reklamy

114841
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz

6 ags 89.79.106.202
2012-01-08 02:34:36

Słuchaj , takimi głupimi komentarzami zniechecasz osoby, u ktorych ten lek najprawdopodobniej okaze się skuteczny.Wiadomo,ze leczenie czesto wiąże sie z pewnymi niedogodnościami,ale na litośc boską nie wypisuj takich bzdur,ze o mało się nie przekręciłeś/aś.zastanów sie dwa razy zanim znowu napiszesz taki gówniany post!
5 Wojtek 91.94.163.168
2011-10-30 09:57:56

Czytając ten artykuł wydawać by się mogło, że cofnęliśmy się w czasie. Gdzie np. SERTRALINA czy ESCITALOPRAM. Natomiast ktoś tu opisuje leki trójpierścieniowe, których ze względu na bezpieczeństwo ich stosowania nikt już prawie nie używa.
4 Orest 86.63.125.115
2011-09-05 01:47:01

debakine chrono ...ło dobiero svf muli nie możliwie można zejść i im oło chodzi !
3 WOJTEK 178.180.68.96
2011-09-04 20:44:23

OPROCZ LEKOW,ROWNORZEDNYM WARUNKIEM WYJSCIA Z DEPRESJI JEST WSPARCIE NAJBLIZSZEGO OTOCZENIA,KONTAKT Z LUDZMI I ZAINTERESOWANIE SIE JAKIMKOLWIEK HOBBY:ROSLINY,MJSTERKOWANIE I CZESTE SPACERY,WYCIECZKI ITP
2 zaba
2011-03-06 02:26:44

Seroxat-syf po nim mało sie nieprzękręciłem
1 Mira
2010-11-15 08:52:09

Depresja (lęki) w podeszłym wieku, jak ją leczyć


Na Forum
Lecznicza woda serio? Jest to zwykła woda, która ma nieco więcej minerałów ottt nic więcej. ...zdrowamadzia     6934

Ciężko stwierdzić jaki dokładnie jest to rodzaj bólu. Jeżeli początki jakiegoś zwyrodnieniowego to lepiej sobi ...zdrowamadzia     1341

Niestety alergię lubią często pojawiać się naglę, w dzieciństwie zmagałam się z alergią na kurz, a j ...zdrowamadzia     3464

Też miałem podobny problem, jednak po jakimś czasie po prostu zniknął. Zupełnie nie wiem czemu, ale nie będę n ...alan437     3464

Z włosami to wszystko zależy od genów, hormonów. Też mam ten problem i kiedyś moja fryzjerka powiedziała mi o prepa ...zacharczuk1     78184

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Cipralex – racemiczny izomer citalopramu – nowy lek antydepresyjny
-Co jest przyczyną depresji
-Czym jest psychoterapia w depresji
-Depresja a choroby somatyczne
-Depresja psychotyczna
-Historia bezsenności
-Jak często pojawia się depresja
-Jak pomóc osobie w depresji
-Kiedy rozpoznajemy depresję
-Konieczność zaakceptowania objawów ubocznych związanych z leczeniem
-Leczenie farmakologiczne depresji
-Następstwa depresji
-Nawrotowość w depresji
-Nieco więcej o objawach pojawiających się w depresji
-Niektóre ważniejsze leki przeciwdepresyjne
-Ogólne zasady stosowania leków przeciwdepresyjnych
-Przesłanie do Czytelnika
-Przesłanie do Czytelnika
-Rodzaje depresji
-Skala depresji Becka
-Społeczny aspekt depresji
-Spróbujmy pomóc sami sobie
-Stany depresyjno-lękowe
linki sponsorowane, reklamy







Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.