Przychodnia.pl
Czwartek 21. Września 2017r
Mateusza, Hipolita
linki sponsorowane, reklamy

Mózgowe porażenie dziecięce – jaka rehabilitacja?



:
Jeśli w naszej rodzinie lub otoczeniu są osoby dotknięte mózgowym porażeniem dziecięcym, to możemy zaobserwować jak wiele poważnych zaburzeń wiąże się z tą jednostką chorobową, a także jak złożona jest opieka i terapia osoby chorej. Trudności wporuszaniu się iwkoordynacji ruchów, różnego stopnia niedowłady kończyn górnych idolnych, zaburzenia mowy, wzroku i słuchu, napady padaczkowe, zaburzenia rozwoju umysłowego - zaliczane są do najbardziej charakterystycznych objawów mózgowego porażenia. Ich występowanie iintensywność zależą od stopnia uszkodzenia mózgu.

:
Do zachorowania dochodzi (jak wskazuje nazwa choroby) w początkowym okresie życia człowieka. Jakie czynniki mogą spowodować mózgowe porażenie dziecięce? „Istnieje wiele przyczyn wczesnych uszkodzeń mózgu. Najczęściej występują: nieprawidłowy rozwój mózgu, niedotlenienie okołoporodowe, krwawienia śródczaszkowe, znacznego stopnia żółtaczka noworodków, urazy i zakażenia okołoporodowe” (Sophie Levitt, „Rehabilitacja w porażeniu mózgowym”, s.19).

:
Dobór odpowiedniej metody rehabilitacji w mózgowym porażeniu dziecięcym zależy m. in. od postaci choroby (wyróżnia się porażenie połowicze, obustronne, czterokończynowe, pozapiramidowe, móżdżkowe, a także postacie mieszane). Program terapii uwarunkowany jest stopniem uszkodzenia centralnego układu nerwowego, a takżeindywidualnym rozwojem i możliwościami pacjenta. Ważne, by terapia została rozpoczęta jak najwcześniej, iaby była prowadzona systematycznie. Musimy również uwzględnić ciągłe monitorowanie wybranych metod pod kątem ich skuteczności iosiąganych rezultatów.

Podstawowe metody stosowane w rehabilitacji osób z mózgowym porażeniem dziecięcym:

Metoda Vojty
Polega na przywracaniu fizjologicznych, wrodzonych odruchów (inaczej wzorców ruchowych), które wskutek uszkodzenia mózgu nie mogą się prawidłowo rozwijać. Terapeuta naciskając na punkty w określonych strefach ciała dziecka, wyzwala u niego prawidłowe odruchy lokomocyjne - takie same jak te, które występują w normalnym pod względem motorycznym rozwoju dziecka. Systematyczna stymulacja, której rezultatem jest wywoływanie prawidłowych odruchów, może być dzięki temu wykorzystywana w terapii zaburzeń ruchowych o podłożu neurologicznym.
Wcześnie rozpoczęta rehabilitacja, najlepiej w pierwszych 3 miesiącach życia (i nie później niż w 5 miesiącu życia), pomaga zahamować lub zmniejszyć skutki nieprawidłowego rozwoju motorycznego. Czas trwania terapii i usprawniania dziecka zależą od ciężkości zaburzeń wywołanych chorobą. W lekkich przypadkach i przy prawidłowej technice ćwiczeń, pozytywne rezultaty możemy obserwować już po ok. 2 lub 3 miesiącach. W przypadku poważniejszych nieprawidłowości w rozwoju motorycznym dziecka, terapia jest dłuższa imoże trwać więcej miesięcy.
Wykonywane w czasie rehabilitacji ćwiczenia stymulujące, dzięki skierowaniu mięśni na prawidłowy tor działania, wywołują m. in. odruchy przypominające odruch pełzania lub odruch obrotu. Kilkuminutowe ćwiczenia wykonuje się najczęściej 4 razy w ciągu dnia. Istnieje szereg warunków niezbędnych do prawidłowego stosowania metody Vojty, jak np.: całkowite rozebranie dziecka do ćwiczeń; zadbanie, by dziecko było wyspane i nakarmione; zaprzestanie ćwiczeń w czasie choroby i w czasie podawania niektórych leków, a także jeśli wystąpią stany podgorączkowe.
Ze względu na konieczność systematycznego, codziennego powtarzania ćwiczeń – najpraktyczniej jest, aby były one przeprowadzane przez rodziców lub najbliższych opiekunów dziecka. O konieczności skierowania na terapię decyduje lekarz. W dalszej kolejności wykwalifikowany fizjoterapeuta ustala optymalny program terapii i dobiera właściwy zestaw ćwiczeń. Do jego zadań należy też nauczenie opiekunów prawidłowego ich wykonywania wwarunkach domowych oraz regularne kontrolowanie efektów rehabilitacji, zuwzględnieniem modyfikowania programu.

Metoda NDT Bobath
Jest rodzajem rehabilitacji o charakterze neurorozwojowym. Jej celem jest dążenie do jak najbardziej wszechstronnego rozwoju dziecka, pozwalającego osiągnąć optymalną do stanu zdrowia niezależność w życiu codziennym. Podczas terapii dzieci z porażeniem mózgowym uczą się funkcjonowania w różnych sferach życia rodzinnego i społecznego, dzięki czemu przygotowywane są do pewnej samodzielności. Metoda wykorzystywana jest do usprawniania dzieci począwszy od wieku niemowlęcego.
W przypadku dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym rozwój motoryczny nie jest prawidłowy, wskutek czego mamy do czynienia z brakiem niektórych odruchów lub ich niewłaściwym kształtowaniem. Program rehabilitacji metodą NDT Bobach pozwala na korygowanie nieprawidłowych wzorców ruchowych i stymulowanie rozwoju tych zablokowanych. Co należy do najważniejszych zadań terapeuty? Poprzez wykonywanie ćwiczeń w obrębie całego ciała, terapeuta ma za zadanie stymulować napięcie różnych grup mięśni – tzn. obniża zbyt wysokie napięcie mięśnia iodwrotnie, podwyższa zbyt niskie napięcie mięśnia. Zadaniem terapeuty jest ponadto wywoływanie i nauczenie dziecka jak najbardziej prawidłowych ruchów. Prawidłowych, czyli pojawiających się w fizjologicznie przebiegającym rozwoju dziecka. Wszystkie ruchy odbywają się pod kontrolą rąk osoby przeprowadzającej ćwiczenie. Terapeuta pomaga również dziecku nauczyć się, jak wykorzystać nowo nabyte ruchy w zwykłych czynnościach, co pozwala na ugruntowanie umiejętności. Dlatego często ćwiczenia są integralną częścią codziennych, zwykłych rytuałów, takich jak np. karmienie dziecka i jego pielęgnacja.
Jak w każdej terapii, program ćwiczeń ustalany jest odrębnie w zależności od indywidualnych potrzeb, wieku i stanu zdrowia dziecka - zawsze pod kierunkiem lekarza oraz wykwalifikowanego terapeuty.

Metoda Peto
Nazywana również metodą kierowanego nauczania. Głównym jej założeniem jest jak najlepsze przygotowanie niepełnosprawnych dzieci do niezależnego, samodzielnego funkcjonowania wżyciu codziennym. Wykorzystuje się w tym celu i łączy różne formy usprawniania dziecka: lecznicze, psychopedagogiczne i społeczne. Mamy w tym przypadku do czynienia z wielopłaszczyznowym, zintegrowanym oddziaływaniem edukacyjnym. Usprawnienie dzieci odbywa się na różnych poziomach. Począwszy od nauki przemieszczania się i czynności samoobsługowych, wykonywanych w życiu codziennym (jak np. jedzenie, ubieranie się), aż po naukę różnych form komunikacji (np. nauka mowy, porozumiewanie się gestem) i edukację szkolną (rysowanie, pisanie, czytanie). Bardzo duży nacisk w tej metodzie kładzie się na osiągnięcie możliwie największej samodzielności dzieci, naukę pokonywania trudności oraz wykształcenie poczucia własnej wartości. Rehabilitacja przeprowadzana jest wgrupach, co zwiększa motywację dzieci do nauki i przezwyciężania trudności, a także uczy postaw społecznych. Rehabilitację prowadzi się z dziećmi w wieku przedszkolnym iszkolnym, przy czym grupy do ćwiczeń dobierane są w zależności od sprawności fizycznej ipoziomu intelektualnego dzieci. Ważne, by terapię prowadziły te same osoby, ponieważ wstępuję one w rolę swego rodzaju „przewodników”. Zajęcia mają najczęściej charakter zabawy, łączącej ćwiczenia ruchowe z elementami edukacyjnymi. Przykładem takich zajęć może być głośne opisywanie czynności i rytmiczne liczenie podczas jej wykonywania. Do rehabilitacji wykorzystuje się specjalnie zaprojektowane sprzęty codziennego użytku (stoliki, wielofunkcyjne krzesełka z drabinkami, podnóżki). Pomocne w ćwiczeniach są także materace, drabinki ścienne oraz inne meble o budowie szczebelkowej, co ułatwia chwytanie isprzyja usamodzielnianiu dzieci.

Metoda SI – integracja sensoryczna
Prawidłowe współdziałanie naszych zmysłów, a więc odbieranie, klasyfikowanie iporządkowanie wrażeń zmysłowych, pozwala nam wykonywać wiele skomplikowanych czynności życiowych. Proces integracji sensorycznej rozpoczyna się już w pierwszych tygodniach życia płodowego. Według opracowanej przez dr A.J.Ayers metody, prawidłowy rozwój zmysłów wzroku smaku, słuchu i węchu nie wystarczy do prawidłowego rozwoju dziecka. Niezbędny jest również rozwój innych zmysłów: dotyku, równowagi i pozycji ciała, odbieranych przez układ nerwowy poza naszą świadomością.
Stopień i objawy zaburzeń integracji sensorycznej może być bardzo różny, np. opóźnienie rozwoju mowy, problemy z koncentracją dziecka, pobudzenie ruchowe, czy też trudności zkoordynacją ruchową. Celem terapii jest integracja czynności zmysłów z właściwą reakcją ruchową. Odbywa się to poprzez kontrolowane dostarczanie dziecku bodźców zmysłowych, najczęściej w trakcie zabawy o charakterze edukacyjnym lub podczas wykonywania określonego zadania. Rehabilitacja jest uzależniona od stwierdzonych dysfunkcji.
Terapeuta przeprowadza stymulację poszczególnych zmysłów wykonując z dzieckiem różnego rodzaju ćwiczenia. Często ćwiczeniom poddawane jest całe ciało dziecka.
W rehabilitacji wykorzystywany jest specjalny sprzęt, jak np. zestawy do stymulacji węchowej, wzrokowej i słuchowej, hamaki, huśtawki, suche baseny, tunele, deski obrotowe, pochylnie, liny i inne. Okres rehabilitacji trwa na ogół od 6 miesięcy do 2 lat. Najkorzystniejszym wiekiem dla jej rozpoczęcia jest wiek od ok. 3 lat aż do pierwszych klas szkoły podstawowej, choć dobre rezultaty można osiągnąć również w pracy z dziećmi starszymi. Zalecana częstotliwość ćwiczeń z wykwalifikowanym terapeutą to 1-2 spotkania wtygodni.

Metoda Domana
To kolejny przykład neurorozwojowej koncepcji usprawniania dzieci z różnorodnymi uszkodzeniami mózgu. Twórcą metody jest Glenn Doman, który twierdził, że rozwój neurologiczny nie jest procesem statycznym i nieodwracalnym, a wręcz przeciwnie – charakteryzuje się dynamiką i zmiennością. Celem metody Domana jest sukcesywne dążenie do podnoszenia sprawności fizycznej i umysłowej dziecka, i nauczenie go wszystkiego woptymalnych dla niego granicach. Jeśli przykładowo dziecko, pomimo uszkodzenia centralnego układu nerwowego, może nauczyć się czytać i pisać, to należy czynności te wypracować wmożliwie najlepszym stopniu.
Do najbardziej popularnych form stymulowania rozwoju intelektualnego dziecka jest metoda czytania i liczenia globalnego. Ujej podstaw leży twierdzenie, że nawet bardzo małe dzieci mogą nauczyć się czytać ze zrozumieniem, również jeśli dotknięte są porażeniem mózgowym. Sprzyja temu wrodzony potencjał mózgu człowieka, a ponadto wrodzona ciekawość i naturalna pasja dzieci do uczenia się.
W początkowym procesie nauki wykorzystuje się prezentowanie dziecku specjalnych kartoników, na których umieszczamy pojedyncze wyrazy. Pokazywane są dziecku 3 razy wciągu dnia, przy czym liczba wyrazów na tym etapie nauki obejmuje najwyżej kilka słów (np. pięć). Po 5 dniach odkładany jeden wyraz i dodawany nowy. Najlepiej, by wyrazy kojarzone były z najbliższym otoczeniem. Wprowadzamy np. imię dziecka, imiona rodzeństwa, rodziców. Dopiero w dalszych etapach nauki mogą pojawiać się wyrażenia podwójne, proste i rozbudowane zdania, książki – w zależności od postępów, wieku iaktualnego poziomu rozwoju dziecka.
W metodzie niezmiernie ważne jest stworzenie atmosfery entuzjazmu oraz pozytywne nastawienie terapeuty. Dziecko powinno być zrelaksowane i nie należy wywierać na nim żadnej presji. Terapeuta nie powinien w żadnym wypadku okazywać zniecierpliwienia iinnych negatywnych emocji. W procesie usprawniania wymagana forma urozmaiconej zabawy, spontaniczność, a także nieprzeciąganie ćwiczeń. Należy podkreślić, że im wcześniej rozpoczniemy usprawnianie, tym szybsze i lepsze będą efekty pracy z dzieckiem.

Dogoterapia
Jest metodą wspomagającą wielopłaszczyznowy i długotrwały proces rehabilitacji dziecka z mózgowym porażeniem. W czasie terapii odpowiednio dobrany i wyszkolony pies, ajednocześnie terapeuta, bierze czynny udział w zajęciach usprawniających.
W procesie dogoterapii dzieci rozwijają sprawność psychiczną i ruchową. Poprawia się koncentracja uwagi, sprawność aparatu artykulacyjnego i oddechowego, rozwija się mowa, kształtuje się orientacja w schemacie własnego ciała. W czasie zajęć z dogoterapeutą stymulowane są zmysły słuchu, wzroku, węchu idotyku, a także pobudzana jest spontaniczna aktywność ruchowa dziecka. Obcując z psem terapeutą, dziecko poznaje jego budowę iwykonuje z jego udziałem pewne zadania, jak np. chodzenie zpsem na smyczy, czesanie, karmienie. Dzięki temu nabywa samodzielności i pewności siebie, a ponadto uczy się nawyków higienicznych, jak np. mycie rąk po zakończeniu spotkania z psem. Niezwykle cennym aspektem tej metody jest bezpośredni kontakt dziecka ze zwierzęciem, sprzyjający ćwiczeniom relaksacyjnym. Ten rodzaj terapii bardzo pozytywnie wpływa na rozwijanie umiejętności okazywania uczuć i empatię, uczy również przełamywania barier wkontaktach dziecka ze światem zewnętrznym. Zajęcia dogoterapii powinny być dopasowywane indywidualnie - wzależności od potrzeb rehabilitacyjnych, z uwzględnieniem stopnia schorzenia i rodzaju dysfunkcji.
Wśród dogoterapeutów spotykamy psy różnych ras, najczęściej są to rasy: Labrador Retriever, Golden Retriever, Nowofundland, Berneński Pies Pasterski, Cavalier King Charles Spaniel.

Hipoterapia
Podobnie jak dogoterapia, hipoterapia również jest metodą wspomagającą, przynoszącą pozytywne efekty na wielu płaszczyznach rehabilitacji dziecka dotkniętego mózgowym porażeniem. Integralnym elementem terapii są specjalnie dobrane i przeszkolone konie, przy czym zajęcia odbywają się zawsze pod kontrolą wykwalifikowanego hipnoterapeuty, zgodnie z indywidualnymi zaleceniami medycznymi. Dobór konia zależy nie tylko od potrzeb rehabilitacyjnych dziecka, ale także od jego wieku i postury.
Ważnym aspektem hipoterapii jest oddziaływanie ruchem konia na zmysły i układ nerwowy, dzięki czemu rozwija się sprawność psychofizyczna dzieci. W trakcie jazdy konnej, głównie stępem, wywoływane są u dziecka ruchy ciała podobne do ruchów wykonywanych przez człowieka podczas chodzenia, co jest bardzo pomocne w terapii osób mających problem z chodzeniem, czy też z wadami postawy. Często okazuje się, że w czasie atrakcyjnej dla dzieci jazdy konnej, możliwe do wykonania stają się takie ćwiczenia, które w normalnych warunkach stwarzają duże trudności. W hipoterapii można osiągać dobre rezultaty w zakresie stabilizacji napięcia mięśniowego, równowagi ciała i koordynacji ruchowej. Kontakt ze zwierzęciem uczy dzieci wrażliwości i empatii. Podnosi ich poczucie wartości i uczy przezwyciężania własnych ograniczeń. W Polsce najczęściej do hipoterapii wykorzystywane są konie rasy huculskiej.

.
.
linki sponsorowane, reklamy

26571
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz



Na Forum
Jeśli interesujesz się tym tematem to polecam poczytać o tym jak mięso i wszystkie inne produkty pochodzenia zwierzęcego wp&# ...naturalnezdrowie     50046

A co wpływa na ich siwienie w młodym wieku ...Midi256     88996

Moja znajoma korzysta z tej Accu-Chek Spirit i bardzo sobie chwali, mówiła że nie warto kupować tych najtańszych bo co jaki&# ...soniam88     54267

Tak czy siak wizyta u lekarza nieunikniona, jeśli teraz to zaniedbasz na starość będzie kiepsko. ACC pomogło? ----------- ...ilonakf47     8073

nie da się bez leków ... ...juro54     7252

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Świadczenia opiekuńcze i rehabilitacyjne - komu przysługują?
-Abonament RTV i TV, poczta i telefon
-Komunikacja i transport
-Kto orzeka o niepełnosprawności ?
-Kultura, edukacja, podróż
-Mózgowe porażenie dziecięce – jaka rehabilitacja?
-Nowy program pomocy dla osób niepełnosprawnych w samorządach
-Orzeczenia - jak je interpretować?
-Parkowanie na miejscu dla niepełnosprawnych - punkty karne
-Podatki 2011 - jak się rozliczyć z fiskusem?
-Potrzebujesz tłumacza języka migowego, jest pomoc
-Przydatne kontakty i prawo
-Sprzęt rehabilitacyjny – jak uzyskać pomoc w zakupie?
-Uprawnienia w miejscu pracy
-Wyjazd na turnus rehabilitacyjny
-Wymiar czasu pracy osoby niepełnosprawnej
-Zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze – jak zakupić?
linki sponsorowane, reklamy

Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.