Pierwsza Polska Przychodnia Internetowa
Grzegorza, Salomei Sobota 17. Listopada 2018r
Leki związane z chorobą
Nadciśnienie tętnicze
Nadciśnienie to stan, w którym serce pracuje z większym wysiłkiem, niż jest to potrzebne. Bije zbyt silnie i ciśnienie skurczowe jest za wysokie. Inną przyczyną nadciśnienia są zbyt wąskie (lub zwężone miażdżycą) naczynia krwionośne nóg, co hamuje przepływ krwi do góry i zwiększa ciśnienie rozkurczowe krwi. Również chore nerki wytwarzają substancję zwężającą naczynia, co powoduje nadciśnienie.
Rozróżnia się nadciśnienie tętnicze pierwotne i wtórne.
Nadciśnienie pierwotne -
zwane też samoistnym - nie ma jednoznacznych przyczyn. Osoby z takim nadciśnieniem są ogólnie zdrowe - ich reakcje fizjologiczne są poprawne, stan układu nerwowego jest prawidłowy, a pomimo to wysokość ciśnienia jest zbyt duża! Jako potencjalnych sprawców nadciśnienia wymienia się: dziedziczenie, (tj. występowanie nadciśnienia w bliskiej rodzinie), menopauzę, która przyśpiesza miażdżycę, złą dietę pełną np. słonych potraw, stres, otyłość. Nadciśnienie pierwotne dotyczy 80–90 proc. wszystkich osób z nadciśnieniem.
Znacznie rzadziej występuje nadciśnienie wtórne
ale to nadciśnienie jest wysoce niebezpieczne dla zdrowia. Powinno być jak najwcześniej wykryte. Przyczyną jest substancja wydzielana przez chore nerki, która obkurcza silnie naczynia krwionośne i tym samym podnosi ciśnienie krwi. Ponadto chore nerki źle regulują ilość wody i sodu - składnika soli kuchennej - co dodatkowo podnosi słupek rtęci w górę. Więcej bowiem soli ulega zatrzymaniu - z nią więcej wody i tym większe staje się ciśnienie krwi.
Choć nadciśnienie tętnicze nie boli,
jest wielkim zagrożeniem dla zdrowia. Zwiększony napór krwi na ścianki tętnic ułatwia procesy miażdżycowe i stale zagraża oderwaniem dużej płytki miażdżycowej a w konsekwencji zawału lub udaru mózgu. Ostrzegawczymi sygnałami organizmu, mogącymi mieć związek z nadciśnieniem tętniczym, są: częste odczuwanie bólu głowy, ucisku w głowie, migotanie przed oczami, uczucie ogólnego, wewnętrznego niepokoju. Pomiarów ciśnienia krwi należy więc dokonywać często, podczas każdej wizyty w gabinecie lekarskim. Miażdżyca podnosi ciśnienie krwi.
Nadciśnienie tętnicze to wyższy,
niż normalny napór krwi tłoczonej przez serce na ścianki tętnic. Naczynia krwionośne przyjmują główny impet wysokiego ciśnienia i wskutek tej presji ich ściany grubieją, aby wytrzymać zwiększony napór. Pogrubienie ścian tętnic krwionośnych zmniejsza światło przewodów krwionośnych zaś ich gładka wyściółka staje się szorstka. W takich zwężonych tętnicach o szorstkich ściankach krew staje się lepka i ma tendencję do krzepnięcia. Szorstkie, zwężone ściany są podłożem do którego mogą się przytwierdzać zły cholesterol i tłuszcze (lipidy) początkując miażdżycę.
Narastająca płytka miażdżycowa dodatkowo zmniejsza światło tętnic.
Aby przetoczyć tę samą porcję krwi w zwężonej tętnicy, trzeba szybszego przepływu i tym samym większego ciśnienia. Aby temu podołać serce pracuje ciężej, następuje przerost jego mięśnia, co zwiększa z kolei własne zapotrzebowanie na krew niosąca tlen. Serce tłoczy więc krew jeszcze szybciej – rośnie znów ciśnienie tętnicze. I tutaj błędne koło się zamyka. Zwiększony napór krwi na ścianki tętnic grozi oderwaniem dużej płytki miażdżycowej. Gdy taka płytka pęknie powstaje w tym miejscu zakrzep (skrzeplina). Duży zakrzep może całkowicie zahamować przepływ krwi. Jeśli stanie się to w tętnicy wieńcowej nastąpi zawał serca. Jeśli skrzep zatka tętnicę mózgową - może to spowodować udar mózgu.
Jeśli zostanie stwierdzone nadciśnienie tętnicze krwi -
Nie jest to jeszcze powód do paniki. Dzisiejsza medycyna rozporządza godnymi zaufania środkami, którymi potrafi leczyć takie stany. Obniżenie ciśnienia tętniczego zmniejsza również ryzyko wystąpienia jego groźnych następstw. Innego ryzyka zagrażającego sercu i naczyniom krwionośnym nie można tak zwycięsko ograniczyć jak nadciśnienia.
Oprócz leczenia farmakologicznego
można i należy zmieniać sposób życia oraz stosować odpowiednie odżywianie i dozować trochę sportu. Nie oznacza to, by każdy pacjent codziennie biegał po 30–40 minut. Dla mięśnia sercowego zdrowsze jest zrezygnowanie z codziennej jazdy windą i wchodzenie po schodach, chodzenie pieszo po drobne zakupy. Energiczny spacer jest dla nadciśnieniowca odpowiedniejszy i zdrowszy niż ambicja, by osiągać wyniki sportowe.
Wiele przypadków wysokiego ciśnienia tętniczego jest uwarunkowanych obciążeniami rodzinnymi.
Innymi czynnikami ryzyka są: nadwaga i otyłość, siedzący tryb życia, stresy, palenie papierosów i spożywanie alkoholu. Zaburzenia w ciśnieniu krwi mogą też wywoływać niewłaściwe stężenia minerałów w organizmie. Współczesne podejście do leczenia chorób serca, takich jak nadciśnienie tętnicze, to nie tylko dążenie do obniżenia ciśnienia krwi.
Od współczesnych leków kardiologicznych oczekuje się czegoś więcej
że będą one korzystnie wpływały również na inne aspekty zdrowia. Pacjenci spodziewają się, że leki te przedłużą ich życie i poprawią jego jakość w czasie choroby, a także zabezpieczą przed niepożądanymi następstwami chorób serca. Ustalono też, że u pacjentów kardiologicznych zawały serca i udary mózgu występują trzy razy częściej niż wśród ich zdrowych rówieśników. Nic więc dziwnego, że pacjenci oczekują także, że oprócz leczenia chorób serca i zmniejszania ryzyka zawałów czy udarów, leki te będą profilaktyką miażdżycy, a przynajmniej zwolnią tempo procesu niszczenia naczyń.
Częstym podłożem chorób układu krążenia są defekty metaboliczne,
które przyspieszają tempo miażdżycy naczyń. Defekty te to zaburzenia w metabolizmie lipidów, takie jak podwyższony poziom cholesterolu, a także zaburzenia w gospodarce węglowodanowej mogące doprowadzić do rozwinięcia się cukrzycy. Współczesne leki kardiologiczne powinny zabezpieczać organizm również przed zaburzeniami metabolicznymi.
Oczekiwania wobec leków są duże – terapia i profilaktyka w jednej pigułce. Jaki więc jest idealny lek dla pacjenta z chorobami serca?
Krew płynie zawsze w jednym kierunku:
z lewej komory przez układ wielkiego krążenia do prawego przedsionka, następnie do prawej komory i przez układ krążenia małego do lewego przedsionka i lewej komory. Ciśnienie krwi w tętnicach w czasie skurczu serca nosi nazwę ciśnienia skurczowego albo maksymalnego. Różnica między ciśnieniem skurczowym a rozkurczowym nosi nazwę ciśnienia tętna.
Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wartości pomiarów w spoczynku interpretujemy następująco:
ciśnienie tętnicze normalne: skurczowe do 140 mm Hg, rozkurczowe do 90 mm Hg
wartości graniczne: skurczowe 140–160 mm Hg, rozkurczowe 90–95 mm Hg
jednoznaczne nadciśnienie tętnicze: skurczowe powyżej 160 mm Hg i rozkurczowe powyżej 95 mm Hg.
koniec
E. Ozga Michalski
Przychodnia.pl, jest nazwą zastrzeżoną (C) 1999. Informacje zawarte na naszych stronach WWW mają charakter dydaktyczno - poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do zaniechania kontaktu z lekarzami w celu badania, leczenia czy konsultacji. Jakkolwiek zespół redakcyjny dokłada wszelkich starań, aby informacje tu zawarte były rzetelne i pochodziły z wiarygodnych źródeł, nie ponosi żadnej odpowiedzialności za ich stosowanie w praktyce.