Przychodnia.pl
Sobota 25. Marca 2017r
Marii, Wieńczysława
linki sponsorowane, reklamy

Mielografia
W przeszłości mielografia była często wykonywanym badaniem rentgenowskim. Jednakże od czasu wprowadzenia do użytku tomografii komputerowej a następnie rezonansu magnetycznego w ośrodkach posiadających aparaturę do wymienionych badań ilość przeprowadzanych mielografii znacznie spadła. Mielografia służy ocenie zmian chorobowych w obrębie kanału kręgowego, rdzenia kręgowego, płynu rdzeniowo-mózgowego.
Aby wykonać mielografię należy do płynu mózgowo-rdzeniowego podać środek kontrastowy.
Wypowiedź prof. dr W tym celu od strony pleców powoli wprowadza się ostrą igłę na głębokość pozwalającą jej wierzchołkowi na dostanie się w obręb płynu. Należy uważać, aby nie wbić igły w rdzeń kręgowy. W związku z tym igłę wprowadza się poniżej trzeciego kręgu lędźwiowego, a więc poniżej miejsca, na wysokości którego kończy się rdzeń. Nawet przy takim ustaleniu miejsca wkłucia istnieje możliwość trafienia igłą w jedno z włókien nerwowych zawieszonych w płynie mózgowo-rdzeniowym. Pacjent odczuwa to jako mrowienie lub przeszywający ból w obrębie nogi. Jest to zjawisko dość nieprzyjemne, choć niegroźne.
Kiedy igła zostanie wprowadzona w swoje miejsce pozwala się na wycieknięcie do probówki kilku kropel płynu mózgowo-rdzeniowego i wysyła się go na badania laboratoryjne. Teraz można podać środek kontrastowy.
Następnie pacjenta kładzie się na plecach
(jeśli nakłucie wykonywano u niego w pozycji siedzącej) i powoli obraca z nieco uniesioną górną częścią ciała. Dzięki temu środek kontrastowy utrzymuje się w obrębie ocenianej okolicy kanału kręgowego, wypełniając również wszystkie znaczące struktury i wypustki. Zdjęcia rentgenowskie wykonuje się u pacjenta ułożonego w różnych pozycjach.
Rysunek 1 przedstawia mielogram odcinka lędźwiowego z jasną kolumną środka kontrastowego pośrodku.


W okolicy wierzchołka tej kolumny możemy dostrzec ciemniejszą, położoną w obrębie środka kontrastowego stożkowatą strukturę, która ciągnie się ku dołowi. Jest to dolne przedłużenie rdzenia kręgowego. Poniżej znajdują się tylko zawieszone w płynie mózgowo-rdzeniowym nerwy, które biegną dalej w kierunku swoich punktów wyjścia z kanału kręgowego. Nerwy przedstawiają się jako ciemniejsze pasma. Jedno z nich zaznaczono strzałkami. Na krótkim odcinku nerwy otoczone są przez wypustki w kształcie rękawów widoczne w postaci białych linii towarzyszących nerwom (->). Spójrz na rycinę 2:

Również na tym zdjęciu widoczne są biegnące na boki ciemne pasma odpowiadające nerwom.


Na rysunku 3 przedstawiono pacjenta odwróconego na drugi bok. Obraz przedstawia się tu zupełnie inaczej. Na rysunku widać nieprawidłowości. Mniej więcej na wysokości środka rentgenogramu coś uciska słup środka kontrastowego (->), który zwęża się ku górze. Ucisk znajduje się na poziomie zlokalizowanym pomiędzy dwoma kręgami i jest spowodowany przepukliną krążka międzykręgowego (część krążka uległa przemieszczeniu i uciska nerwy).
Nieprawidłowości, które możemy rozpoznać na podstawie mielografii to:
  • Mielogram może demonstrować patologie położone w obrębie worka oponowego. Zmiany te mogą być wynikiem choroby krążka międzykręgowego, stanów zapalnych lub obecności guzów.
  • Wykonując mielografię za pomocą jednego zdjęcia rentgenowskiego po podaniu środka kontrastowego można ocenić długi odcinek rdzenia kręgowego (możemy zbadać wiele segmentów – każdy segment tworzony jest przez kręg i krążek międzykręgowy). Ocena wielu segmentów może być bardzo czasochłonna, jeśli przeprowadza się ją w tomografii komputerowej, ponieważ badanie to wykonywane jest warstwa po warstwie.
  • Istnieje również możliwość zalecenia pacjentowi w trakcie badania wykonania pewnych ruchów w celu sprawdzenia czy na przykład krążek nie uwypukla się nieprawidłowo tylko w trakcie tych czynności. Nie można tego przeprowadzić przy pomocy tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.
Mielografia ma też swoje wady:
  • Jest metodą inwazyjną, wymaga od pacjenta utrzymania pozycji leżącej przez kilka godzin (środek kontrastowy nie powinien przemieścić się do mózgu), nie pozwala na bezpośrednie uwidocznienie krążka międzykręgowego (można tylko ocenić jego wpływ na worek oponowy).
  • Można przeoczyć patologie, jeśli zdjęcia rentgenowskie nie zostaną wykonywane pod odpowiednim kątem.
  • Jeśli krążek uciska na nerw w miejscu, gdzie nie jest on otaczany przez płyn mózgowo-rdzeniowy zawierający środek kontrastowy, w mielografii nie będzie to uwidocznione. Z tych powodów TK a następnie MR tam, gdzie są tylko dostępne, stały się bardziej zalecanymi procedurami diagnostycznymi.
  • Niekiedy, szczególnie w przypadku guzów kręgów (w większości przerzutów) mielografię wykonuje się w celu stwierdzenia, czy zmiana (zwykle niewidoczna na zwykłym rentgenogramie) uciska rdzeń kręgowy. Ucisk może być na tyle silny, aby utrudniać lub wręcz uniemożliwiać przechodzenie na tej wysokości płynu mózgowo-rdzeniowego, a co za tym idzie zatrzymywać również środek kontrastowy. W tych przypadkach możliwe jest tylko określenie miejsca, w którym zaczyna się przeszkoda, to znaczy miejsca zatrzymania kontrastu (w prawidłowych warunkach poprzez przechylanie stołu do badań tak, by głowa pacjenta była skierowana ku dołowi powoduje się przemieszczenie środka kontrastowego zgodnie z siłami ciążenia w kierunku głowy). Nie jest natomiast możliwe określenie jak daleko powyżej przeszkody guz uciska na rdzeń kręgowy to znaczy, na przykład jak rozległa ma być interwencja chirurgiczna. ( Podobnie jak w sytuacji, gdy jedziesz tunelem, który jest zablokowany przez poprzeczny mur. Wiesz gdzie zaczyna się przeszkoda, ale nie jesteś w stanie stwierdzić, jak daleko się ona ciągnie). Natomiast w przypadku TK, a w szczególności MR zasięg przeszkody może zostać łatwo oceniony.
  • Niekiedy po przeprowadzeniu konwencjonalnej mielografii odcinka lędźwiowego, w celu wyjaśnienia niejasnych obrazów otrzymanych w tym badaniu wykonuje się tomografię komputerową. Tego typu badanie nazywane jest mielografią TK.
Środki kontrastowe w mielografii:
W badaniach mielograficznych stosuje się obecnie nowoczesne, niejonowe monomeryczne oraz dimeryczne środki kontrastowe o stężeniu 240 lub 300 mgI/ml w dawce od 6-8 ml do 12-15 ml na jedno badanie. Najlepszą tolerancją i skutecznością diagnostyczną charakteryzują się niejonowe dimeryczne środki kontrastowe, jak np. iotrolan (Schering AG), dostępny w sprzedaży w Polsce.
Nie wszystkie placówki medyczne dysponują pełnym asortymentem środków kontrastowych. W takich przypadkach środki te można nabyć na receptę na specjalne zamówienie w aptekach otwartych.
Więcej informacji www.diagnostyka.med.pl
Oprac. Luiza Pasierowska
linki sponsorowane, reklamy

7405
Twój komentarz
Dodaj nowy komentarz



Na Forum
Ja na szczęście też nikogo nie znam kto by chorował na tę chorobę... ...abby     26557

Zgadzam się sport i aktywność bardzo dobrze wpływa na naszą odporność :) ...abby     1441

Ja też uważam, że jak się jest chorym to lepiej poleżeć w łóżku i szybciej wrócić do formy ni&# ...abby     62016

No ja tak samo, kupuje produkty sprawdzone przeze mnie. ...franci4r     18832

Chyba nie jest to aktualne. ...franci4r     16582

Pytanie do lekarza !!!
Cukrzyca ciężarnych
Zobacz odpowiedź lekarza Diabetologa
Najczęściej zadawane pytania Zadaj pytanie
Spis treści
-Środki kontrastowe w USG
-Angiografia / DSA
-Diagnostyka MRI
-Jak powstaje zdjęcie rentgenowskie?
-Mielografia
-Rentgen to za mało do wczesnego rozpoznania osteoporozy
-Rentgenodiagnostyka
-Rezonans magnetyczny w diagnozie raka
-Specyfika radiologii pediatrycznej
-Tomografia komputerowa (TK)
-Ultrasonografia
-Urografia i środki kontrastowe
linki sponsorowane, reklamy

Design by Media Park Sp. z o.o. ® © 1999 & 2017
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.